Gelezen: de kok, de boerin, haar advocaat en dier verpleegster

Ik heb een heerlijk boek gelezen: De Kok, de boerin, haar advocaat en dier verpleegster – Vrouwen met 50 jaar ervaring, geschreven door Els Quaegebeur. Van de achterflap:

In 2013 interviewde Els Quaegebeur acteur Ellen Vogel. Ze was net 91 geworden en nog altijd met haar werk bezig. Dit bracht Els ertoe te gaan luisteren naar vakvrouwen die carrière maakten in een tijd waarin het feminisme weliswaar aardig op weg was, maar nog lang niet gold als een gegeven.

Veertien vrouwen interviewde Quaegebeur en ik heb van elk interview genoten. Het zijn stuk voor stuk vrouwen die het werkende bestaan voor zichzelf hebben moeten uitvinden, en dat ging dus meestal niet in één rechte lijn. Sommigen zijn bekende namen in Nederland, anderen alleen lokaal. Ik vond het een geruststellende inkijk in de levensloop van vrouwen die best tevreden zijn met waar ze beland zijn. Er is nog hoop voor mij.

Quaegebeur schrijft de verhalen lekker op. Ze weet goed het karakter van de vrouwen te vangen, door soms de manier van communiceren te beschrijven, of de woning, of juist het uiterlijk. De interviews gaan over werk én over leven. Ik houd daar van. Tegelijkertijd gaat het helemaal niet over hoe moeilijk of makkelijk het allemaal was als één van de eerste vrouwen die voltijds werkten. De interviews beschrijven vooral waarom deze vrouwen doen wat ze doen en hoe ze dat doen. En nu nog steeds.

Zowel lezen over de levens van deze veertien vrouwen, als de manier waarop het geschreven is, vond ik inspirerend. Ik raad het iedereen aan.

By |2019-06-26T17:43:15+02:0026 juni 2019|flow, gelezen, vrouw|0 Comments

Hup, terug naar het aanrecht jij!

Een aanvullende geschiedenisles van Alies Pegtel, historicus en journalist, in de Volkskrant. In reactie op een eerder artikel waarin Renske Keizer, hoogleraar Vaderschap aan de Erasmus Universiteit, analyseert hoe de moederrol die vrouwen vervulden in de twintigste eeuw niet wijzigde, omdat Nederlandse vrouwen de mannentaken niet massaal hoefden over te nemen tijdens de oorlogen, wijst Pegtel ons op een blinde vlek in deze analyse. Vrouwen werden juist doelbewust terug naar het aanrecht gejaagd.

In 1945 liet een commissie van juristen die zich boog over de restauratie van de Nederlandse rechtsstaat, zich expliciet uit over de rol van de vrouw. Die behoorde thuis te liggen: ‘Wij beschouwen dan ook de taak van de vrouw als gezinsmoeder als haar voornaamste, als één die, met verantwoordelijkheid en liefde vervuld, het gehele volk tot zegen kan zijn.’

Met de leuze ‘gezinsherstel brengt volksherstel’ restaureerde de regering de gezins- en moederschapscultus die in de wederopbouwjaren een hoogtepunt zou bereiken.

De Volkskrant

Na het lezen van het hele artikel begrijp ik beter waarom er nog altijd zo’n hang is naar de vrouw als de thuismoeder in Nederland. Ik kan me ook helemaal vinden in de eindconclusie van Pegtel.

Om vaandeldragers van de diepgewortelde moederschapsideologie de wind uit zeilen te nemen, zou de overheid eindelijk het dogma moeten loslaten dat alleen ouders het beste voor hun kinderen kunnen zorgen. Na jarenlange vruchteloze pogingen mannen te stimuleren de zorgrol van vrouwen over te nemen, is het veel effectiever de kinder- en naschoolse opvang op te waarderen tot een gratis basisvoorziening met hooggekwalificeerde medewerkers, zoals die in de ons omringende landen allang bestaat.

De Volkskrant

Inmiddels kan ik oprecht zeggen dat de zorgtaken in mijn huishouden evenredig verdeeld zijn. Ik heb samen met Man een hele fijne opvang gevonden waar Dochter met veel plezier naar toe gaat en dingen leert en meemaakt die ze thuis niet kan meemaken. Drie dagen in de week inmiddels. Man en ik hebben elk één dag thuisspeeldag. Zo’n week gun ik elk kind, elke moeder en elke vader.

By |2019-06-19T10:55:19+02:0019 juni 2019|flow, vrouw|0 Comments

Gelezen (week 24)

Artikelen die mij opvielen vorige week:

Female nurse who played crucial role in IVF ignored on plaque

The name of a female nurse and embryologist who played a crucial role in developing the world’s first test-tube baby was excluded from a plaque honouring the pioneers of IVF despite objections from her colleagues, newly released letters reveal.

The Guardian

Waarom de crèche vrijwel altijd de moeder belt en nooit de vader

Jonge vaders voelen vaak een belemmering om meer vaderschapsverlof op te nemen. Ze durven het niet aan te kaarten bij hun leidinggevenden en zien te weinig financiële ruimte om meer tijd vrij te maken voor de verzorging en ondersteuning van hun pasgeboren kind.

De Volkskrant

The five: unsung female scientists

Vijf wetenschappers die onderbelicht zijn: Jean Purdy (IVF) (zie ook dit artikel), Jocelyn Bell Burnell (pulsars), Rosalind Franklin (DNA), Lise Meitner (nuclear fission uranium), Alice Ball (treatment for leprosy).

The Rage of the Incels

Incels aren’t really looking for sex. They’re looking for absolute male supremacy.

The New Yorker

Shockerend om te lezen hoe een hele kleine groep jonge mannen zich buiten de maatschappij voelt staan en dat ze oprecht denken recht te hebben op contact met vrouwen. Desnoods met geweld. Wat meer introspectie zou ik deze mannen toewensen.

By |2019-06-18T12:47:14+02:0018 juni 2019|gelezen, vrouw|0 Comments

Ctrl Alt Delete, abortus met humor

Geschiedenis is nooit een rechte lijn voorwaarts. In de VS zijn wetgevers heel druk bezig met het terugdraaien van vrouwenrechten door abortus heel moeilijk of zelfs helemaal strafbaar te stellen. Gelukkig is er altijd een tegenbeweging te vinden. Twee jonge acteurs ontmoeten elkaar in LA en beslissen zelf een serie te gaan schrijven. Eentje over wat vrouwen daadwerkelijk meemaken als ze een zwangerschap afbreken. Maar dan wel met een goede dosis humor. Twee afleveringen financierden Geva en Katch zelf, daarna hebben ze via crowdfunding de rest kunnen maken. Inmiddels zijn ze al in serie twee, met afleveringen van ongeveer vier minuten. Perfect voor de ‘short attention span’-generatie.

Ik heb beide series gezien. De eerste focust vooral op de verhalen van de vrouwen. De makers laten elementen terugkomen uit echte ervaringen, naar aanleiding van hun eigen ervaring en die van vrouwen die ze interviewden. De tweede serie focust meer op de medewerkers van de kliniek gedurende één werkdag. Het tweede seizoen is kwalitatief beduidend beter.

De grootste winst van Crtl Alt Delete is het toevoegen van een ander perspectief over een onderwerp dat in de VS extreem gevoelig ligt.

One of the usual narratives is that a woman who chooses an abortion must feel immense trauma, guilt and shame, but it was important to Katch and Geva to bust this trope. “Most women we talked to had zero guilt or shame and if they did, it was because other people made them feel that way,” says Katch. “Most women feel relief. That is really something we wanted to bring to light.” (bron: The Guardian)

Ik hoop dat vooral jonge meiden de serie omarmen en gaan opeisen dat vrouwonvriendelijke wetten wederom gewijzigd worden. Velen van hen zullen op enig moment geconfronteerd worden met een situatie waarin ze zouden wensen dat ze op z’n minst zelf een keuze kunnen maken.

Kijk de eerste serie op Facebook, voordat je overschakelt naar de tweede serie. Dit is de trailer voor serie 2:

By |2019-05-31T15:02:01+02:0031 mei 2019|flow, vrouw|0 Comments

Manspreading in actie

Het is inmiddels een bekend begrip geworden: manspreading. Het fenomeen dat mannen wijdbeens hun territorium claimen in het publieke transport. Vandaag was een interessante dag van tegenstellingen in de trein.

De heenweg

Een klassiek geval, met weigering van mijn kant ruimte in te leveren. Het lichaamscontact leek volledig onopgemerkt door mijn buurman, te zeer verdiept in random video’s van zijn Face**** vrienden.

De terugweg

De keurige getrouwde man die zelfs met rugtas tussen de voeten er in slaagt genoeg ruimte over te houden. Chapeau!

By |2019-05-21T14:29:09+02:0021 mei 2019|flow, vrouw|0 Comments