Over elmine

Making more impact on fewer people through storytelling.

The animals we need to rescue around here

Last year we were overrun with an army of tiny frogs, taking a wrong turn into our home instead of going straight for the ditch at the far end of our garden. Tonight the Man discovered another disoriented animal in our kitchen. Never seen this before in our garden. Glas and paper to the rescue. I hope it will survive in our tiny jungle called our garden.

{CAPTION}

Door |2019-10-23T22:04:16+02:0023 oktober 2019|deze dag|0 Reacties

Het is fijn hier

Vanochtend even bijgekletst met een vriendin in De Bilt over werk en leven (en meteen gestrikt voor een nieuw project), op de terugweg afgeslagen richting de binnenstad om in alle rust (lees: zonder ongeduldige driejarige in de buurt) op zoek te gaan naar multipurpose jurkjes (twee gevonden) om vervolgens om half vier, met een zonnetje erbij, naar huis te rijden met een glimlach op m’n gezicht. Heel even besefte ik me weer hoe fijn het is om in het midden van het land te wonen en dit allemaal te kunnen doen. Op één dag.

Door |2019-10-23T17:02:50+02:0023 oktober 2019|deze dag|0 Reacties

Gezien: The Laundromat

Het gebeurt me niet vaak meer, maar dit weekend zag ik een film van Amerikaanse bodem waarbij ik aan het eind daadwerkelijk applaudisseerde. En dat terwijl ik gewoon met de Man op de bank zat.

Ik kamp al een hele tijd met VS-moeheid. De cultuur die, nog altijd, zoveel invloed uitoefent aan mijn kant van de Grote Plas, ben ik op z’n vriendelijkst uitgedrukt ronduit zat. Fastfood, superhelden, prinsessen en slechte koffie zijn zichtbare sporen in het straatbeeld. De principes van vrije markten en individualisme hebben diepe wortels geslagen in het politieke landschap waarin ik woon. En ik ben er klaar mee. We zijn er ongezonder van geworden, op heel veel verschillende manieren.

Als er dan ineens iets uit de VS op mijn pad komt waar ik door geraakt word, ben ik extra verrast. Het kijken van The Laundromat was zo’n verrassing.

Het basisingrediënt voor de film: de panama papers. Je weet wel, die gelekte documenten van Mossack Fonseca, een bedrijf dat ‘offshore’ financiële diensten verleende. Het is een sector die vooral bekend staat om belastingontwijking. Het bedrijf sleepte de filmmakers voor de rechter om te voorkomen dat deze op Netflix zou verschijnen. Ik vond het een compliment aan de makers en een signaal dat ik het moest kijken.

De drie hoofdkarakters worden vertolkt door drie megasterren: Meryl Streep, Gary Oldman en Antonia Banderas. En de regisseur, Steven Soderbergh, heeft ook een best aardig oeuvre op z’n naam staan (Erin Brokovich, Ocean’s Eleven, om maar wat te noemen).

Terwijl het verhaal van de film zeer ernstig en verdrietig is, ontwikkelt het verhaal zich als een donkere comedy. De reden dat ik aan het eind in m’n handen klapte? Dat is toch echt de slotscène. Meryl Streep op haar best (en Soderbergh als regisseur op z’n briljantst). Ik ga er echt niets meer dan dat over zeggen. Elke hint verraadt teveel. Ga gewoon kijken. Beschikbaar op Netflix.

Door |2019-10-22T15:33:35+02:0022 oktober 2019|flow, kunst|0 Reacties

Gelezen: De meeste mensen deugen – Rutger Bregman

Ik las deze week een boek dat ik iedereen aanraad: De Meeste Mensen Deugen. Rutger Bregman zet op een rij welke verkeerde aannames we doen over onszelf, de mens, en over onze natuurlijke staat van samenleven. Hij ontleedt in zijn boek hoe ons zelfbeeld vervreemd is geraakt van de werkelijkheid. Onder andere door iconische wetenschappelijke experimenten te ontkrachten en naar het rijk der mythen te verwijzen (denk aan het Stanford prison experiment).

We blijken helemaal geen laagje vernis van beschaving te hebben over onze gewelddadige kern (de aanname die keer op keer herhaald wordt in onze maatschappij). We blijken in onze kern beschaafd te zíjn. Dat mensen onderling toch afschuwelijke gevechten aangaan heeft vooral te maken met machtsstructuren die zijn ontstaan toen we zijn begonnen met het wonen op één plek.

Ik vind het boek briljant opgezet en het leest nog lekker weg ook. Aan bijna elke zin hangt een referentie, wat resulteert in een referentielijst dat uit twintig procent van het boek bestaat. Het laat zien hoe veel onderzoek Bregman heeft gedaan om tot dit resultaat te komen. Een zeldzaam goed exemplaar tussen alle bestsellers die gebaseerd zijn op ongefundeerde meningen.

Eén van de adviezen waar Bregman mee begint en eindigt: stop met het lezen van het nieuws. Het geeft je een verknipt wereldbeeld. Mijn eigen interpretatie daarvan is vooral: stop met het volgen van sociale media. Sinds ik (bijna) nooit meer inlog op Facebook en Twitter heb ik meer rust in mijn hoofd om echt relevante dingen te lezen. Zoals het boek van Bregman.

Dus mijn advies: log deze week uit op Facebook/Insta/Twitter/Tinder en gebruik je vrijgekomen tijd om Bregman’s boek te lezen. Nu.

Door |2019-10-15T14:33:23+02:0015 oktober 2019|flow, gelezen|1 Reactie

That day you have to acknowledge you need a flash

Two former colleagues organized a conference to celebrate their company exists ten years. They asked me to take pictures. I love taking photos and I love these two women so of course I said yes. I did have a challenge though. Since I don’t own a fancy ‘just bump up the ISO’ camera, and it was…

… I therefore feared to end up with blurry or grainy pictures. Not the kind of pictures I intended to give to my friends.

Therefore I did what I have put of for ten years (when I bought my first DSLR): I bought a flash.

Did I tell you I hate photos taken with a flash?

That is not entirely true. Of course I love portraits taken with flash lights. I even asked a friend who owns a full studio set up to take portraits of me and the Man. I asked another friend, a professional, to take my portrait when pregnant with Daughter. Flash lights were involved.

What I hate is pictures taken with a flash light that kill the atmosphere. Not the kind of pictures that I intend to give to my friends.

Therefore I had to come up with a solution to prevent both grainy and atmosphere killing pictures of a once in a lifetime conference party. So I did what everyone does who wants to find a solution: I youtubed my ass off for a few days. My search clarified a lot.

I couldn’t pretend to be a forever flashless photographer any longer. When taking pictures in dark corners one needs light (to shine a light on the dark deeds). I discovered that a flash needs accessories to prevent killing the atmosphere. And the last lesson was using a flash requires practice. With only one day left before the event, I knew what to do.

I strapped Daughter in her car seat and drove to my preferred camera shop. I bought a second hand flash and an accessory kit to diffuse the light coming from the flash. I went to a nearby coffee shop and treat Daughter to cake. I drove home. I attached the flash to the camera. I took hundreds of pictures (of a very patient Daughter).

One afternoon practice was all I had, but it gave me just enough confidence I would be able to use it the day after.

And so I did. And the flash was an absolute picture saver.My friends were very pleased with the result.

Mission taking pictures during a once in a lifetime event accomplished.

My friends posing with their anniversary cakes. Made possible due to flash.
Door |2019-10-15T14:11:10+02:0015 oktober 2019|flow|0 Reacties
Laad meer berichten