Home/kunst

Gezien: The Laundromat

Het gebeurt me niet vaak meer, maar dit weekend zag ik een film van Amerikaanse bodem waarbij ik aan het eind daadwerkelijk applaudisseerde. En dat terwijl ik gewoon met de Man op de bank zat.

Ik kamp al een hele tijd met VS-moeheid. De cultuur die, nog altijd, zoveel invloed uitoefent aan mijn kant van de Grote Plas, ben ik op z’n vriendelijkst uitgedrukt ronduit zat. Fastfood, superhelden, prinsessen en slechte koffie zijn zichtbare sporen in het straatbeeld. De principes van vrije markten en individualisme hebben diepe wortels geslagen in het politieke landschap waarin ik woon. En ik ben er klaar mee. We zijn er ongezonder van geworden, op heel veel verschillende manieren.

Als er dan ineens iets uit de VS op mijn pad komt waar ik door geraakt word, ben ik extra verrast. Het kijken van The Laundromat was zo’n verrassing.

Het basisingrediënt voor de film: de panama papers. Je weet wel, die gelekte documenten van Mossack Fonseca, een bedrijf dat ‘offshore’ financiële diensten verleende. Het is een sector die vooral bekend staat om belastingontwijking. Het bedrijf sleepte de filmmakers voor de rechter om te voorkomen dat deze op Netflix zou verschijnen. Ik vond het een compliment aan de makers en een signaal dat ik het moest kijken.

De drie hoofdkarakters worden vertolkt door drie megasterren: Meryl Streep, Gary Oldman en Antonia Banderas. En de regisseur, Steven Soderbergh, heeft ook een best aardig oeuvre op z’n naam staan (Erin Brokovich, Ocean’s Eleven, om maar wat te noemen).

Terwijl het verhaal van de film zeer ernstig en verdrietig is, ontwikkelt het verhaal zich als een donkere comedy. De reden dat ik aan het eind in m’n handen klapte? Dat is toch echt de slotscène. Meryl Streep op haar best (en Soderbergh als regisseur op z’n briljantst). Ik ga er echt niets meer dan dat over zeggen. Elke hint verraadt teveel. Ga gewoon kijken. Beschikbaar op Netflix.

Door |2019-10-22T15:33:35+02:0022 oktober 2019|flow, kunst|0 Reacties