Home/vrouw

Lokke Moerel over online privacy

Vandaag viel mijn oog op een interview in de Volkskrant met Lokke Moerel van vorig december. Heerlijk hoe zij van leer trekt over de cookiemuur van de Volkskrant zelf.

‘Jullie schrijven geregeld kritisch over grote techbedrijven die onze privacy te grabbel gooien. Terecht. Maar dan nu de site van de Volkskrant, die heeft een cookiemuur, waardoor ik alleen op de site kan als ik alle cookies accepteer. De krant plaatst vervolgens tientallen cookies die informatie, zoals welke artikelen ik lees, doorsluist naar externe advertentiebedrijven, waaronder die van Google en Facebook. Na eerdere kritiek hebben jullie nu een cookieverklaring, onderaan verstopt, met een link waar een betalende abonnee de digitale versie van de papieren krant kan lezen, zonder dat tracking cookies worden geplaatst. Zelfs de abonnee die deze optie vindt, moet dus nog steeds naar de website voor het laatste nieuws, en heeft daar geen optie de tracking cookies uit te zetten. Het is in strijd met de wet, maar ik vind het vooral Volkskrant onwaardig. Wél kritisch schrijven over Cambridge Analytica en Facebook, maar ondertussen zelf alle informatie van bezoekers van jullie site klakkeloos doorgeven.’

Lokke Moerel over de cookiemuur van de Volkskrant, ín de Volkskrant.

De rest van het artikel is ook zeer de moeite waar om te volgen. In het kader van sterke vrouwen, hier is er weer één.

Door |2020-02-03T13:15:46+02:003 februari 2020|flow, vrouw|0 Reacties

Never-ending doubt (34)

I’ve been following Sean Tucker on youtube for a while now. He is a photographer and takes a different approach to his channel. He focuses more on the why of photography, not the how. I love his philosphical approach to photography, and the images he produces.

Yesterday, I watched a video in which he features Fiona Lark, a photographer who takes self-portraits, mainly in the Lake District (UK). I hadn’t heard of her before, but I instantly fell in love with her work. Her images have a very poetic feel to them.

I’m struck by her confessions of her self-doubt, and the cycle she goes through. It is something I recognize whole heartedly, but to hear someone, who so obviously is creating something so wonderful, can still suffer from this phenomenon of never-ending doubt is almost like a punch in the stomache: no matter how good you are, you will always doubt yourself. That hurts.

After watching Lark’s work I want to move to a landscape that is visually more exciting than the featureless ‘polders’ I live next to. But then again, I would probably would never get up at five in the morning to take pictures, not matter where I’d live.

Sadly, Lark’s main channel for sharing is Instagram. Therefore I’m only able to see a few of het pictures, before I’m prompted to sign up and unable to view the rest of her work. She does sell some of her work on Etsy, though. Very tempting!

Door |2020-02-03T15:27:38+02:003 februari 2020|366, flow, vrouw|1 Reactie

De podcast is online!

Eindelijk, eindelijk. De podcast is te beluisteren. Ik wist niet dat het zoveel (uitzoek)werk was om een podcast te lanceren. Althans, als je het perfectionistisch aanloopt zoals ik. Er moest natuurlijk wel een ‘brand’ omheen gebouwd, dus de naam verzinnen, een nieuwe website het internet op krijgen, een illustratie zoeken en geschikt maken voor de cover. Het koste ook best wel veel tijd om te beslissen welke podcasthoster mijn klandizie ging verdienen (het is toch weer een paar honderd euro per jaar voor iets waarvan ik nog niet weet wat het gaat opleveren). En dan moest ik ook nog alles netjes publiceren, zodat de juiste RSS-feed door Apple, de belangrijkste podcastdatabase in de wereld, geverifieerd kon worden.

Maar nu is ‘ie er hoor. Te downloaden in je favoriete podcast app (zoek op ‘ervaring geen bezwaar’) of te beluisteren in spotify. Of simpelweg door nu op play te klikken hieronder (downloaden kan ook).

Door |2020-01-14T15:44:45+02:0014 januari 2020|flow, vrouw|0 Reacties

Gezien: Evenblij maakt vrienden met Sigrid Kaag

In de aflevering van afgelopen vrijdag trok Evenblij een aantal uren op met Sigrid Kaag, minister Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. Zoals eigenlijk elke vrouw mag ook Kaag uitleggen hoe ze haar carrière (waarvan vele jaren in het buitenland) combineert met haar gezin. Ze pareert de vraag met de opmerking dat ook vaders zichzelf die vraag moeten stellen. Vervolgens gaat ze op de vraag in en Evenblij merkt op dat heel veel vrouwen het idee hebben dat ze een keuze moeten maken. Het antwoord dat Kaag geeft raakte me:

Alleen in Nederland. Nergens anders in de wereld wordt er nog zo over werkende vrouwen en hun rol in de maatschappij gepraat als in Nederland. Wij hebben een enorm contrast met hoe we praten over andere landen en hoe we zelf georganiseerd zijn.

Sigrid Kaag in Evenblij maakt vrienden, 10 januari 2020

Dat wil wat zeggen als een vrouw die op heel veel plekken in de wereld heeft geleefd en gezien dat zegt.

Afijn, weer een extra reden waarom mijn podcast ervaring geen bezwaar belangrijk is: voorbeelden, voorbeelden, voorbeelden.

Door |2020-01-13T17:59:47+02:0013 januari 2020|flow, vrouw|0 Reacties

Gelezen: ’t Hooge Nest

Het gebeurt me niet vaak, maar deze week heb ik tranen van m’n wangen moeten vegen bij het lezen van een boek: ’t Hooge Nest, geschreven door Roxane van Iperen.

Het verhaal in het kort: Van Iperen kocht een huis en ontdekte bij de verbouwing allemaal luiken. De vorige eigenaresse wist te vertellen dat er waarschijnlijk onderduikers hebben gezeten. Ze ging op onderzoek uit ontdekte dat het huis inderdaad een onderduikadres was. De belangrijkste onderduikers waren de zussen Janny en Lien Brilleslijper. Zij bewonen met hun gezinnen en ouders als eerste ’t Hooge nest en tot het moment dat ze opgepakt worden zetten ze de deur open voor vele anderen. Verborgen tussen bos en hei en tegelijkertijd midden tussen de NSB-ers is het huis, voor even, een vrijplaats voor mensen die zich verder nergens meer vrij kunnen bewegen.

Van Iperen verweeft in haar boek de geschiedenis van de familie Brillenslijper met de harde werkelijkheid van de vervolging en moord op joden in de Tweede Wereldoorlog. Daarmee krijgen de feiten waarmee ik als scholier ben volgestopt een hele andere dimensie. Doordat Van Iperen in het hoofd kroop van Janny en Lien werd ik voor het eerst sinds het lezen van Anne Frank’s dagboek meegezogen in de benauwde sfeer van de oorlog. En meer dan dat. Waar Anne’s dagboek ophoudt, gaat ’t Hooge Nest verder. Spoiler alert: de zussen Brilleslijper leerden de zussen Frank kennen in Westerbork.

Het boek heeft me diep geraakt. Het was vrolijk, het was benauwend, het was stoer, het was angstig, het was vertederend, het was gruwelijk. Zoals de oorlog voor de zussen was. Zoals het voor zovelen was. Constant onzeker.

In één hoofdstuk heeft Van Iperen een nieuwsbericht overgenomen uit de Storm, het weekblad van de SS, geschreven na de laatste razzia’s in Amsterdam in het voorjaar van 1943. Ik kan mij niet herinneren dat ik dergelijke tekst ooit eerder heb gelezen en ik walgde van de woorden. Hoe je zinnen kunt vormen en opschrijven waarmee je je dankbaarheid uit dat zoveel joden en jodinnen afgevoerd ziet worden, omdat ze al eeuwen “de beste stukken voor zichzelf wisten te veroveren” en ze zomaar voor arische mensen door konden gaan en dus hard op weg waren een “net blond jodentype met bijna arisch gezicht te kweeken” om vervolgens te eindigen met de woorden “het afscheid is ons niet zwaar gevallen”, ik kan er met mijn hoofd niet bij.

Door de werkelijkheid nog even voor m’n voeten te werpen is Van Iperen er heel goed in geslaagd om mij niet te laten vergeten. Om mij niet te laten vergeten hoe onuitstaanbaar uitgekiend het plan van de nazi’s was om de joden uit te roeien. Om mij niet te laten vergeten hoe gemakkelijk het is om mensen te laten geloven dat een ander minder waard is. Om mij niet te laten vergeten met welk gemak in Nederland het plan van de nazi’s werd uitgevoerd. Om mij niet te laten vergeten dat niet iedereen zich als een mak schaap liet afvoeren. Om mij niet te laten vergeten hoe onverwoestbaar én hoe kwetsbaar een mensenlijf kan zijn. Om mij niet te laten vergeten dat vrouwen zich net zo hard verzetten als mannen. Om mij twee namen nooit meer te laten vergeten:

Janny Brandes-Brilleslijper

Lien Brilleslijper

Door |2020-01-10T23:15:40+02:0010 januari 2020|flow, vrouw|1 Reactie

Can only men do that?

Daughter and I were on our way to the library when we passed a field where three people were using heavy duty mawn blowers to…well…line up all the tree leaves. The leaves must have been falling from the trees in a very disorderly manner so they probably deserved to be blown at. They would probably be sucked up by a heavy duty lawn vacuum at a later time, as it’s is the only way to whip decent manners into radical leaves, but all we witnessed at that particular time was three people blowing at leaves wearing a bored look on their faces.

Daughter stood still for a while, looked fascinated at the process. Then she put her hands to her ears and started complaining about the ridiculous noise and walked on.

When we were out of conversation cancelling noises’ reach, daughter asked me: can only men do that? It took me a little while to think of a proper answer. I would have loved to answer that only men would be stupid enough to take on sisyphus labor, but since these particular leaves blowers where of the ‘doing it because my boss told me to do it’-kind, that answer wouldn’t be entirely fair to them. Instead I played to ignorance card. “Oh really? Those were only men? I hadn’t noticed. It must be a coincidence you only saw men blowing at leaves in your life so far.”

Door |2019-12-21T08:55:33+02:0021 december 2019|flow, vrouw|0 Reacties
Laad meer berichten