Home/vrouw

De podcast is online!

Eindelijk, eindelijk. De podcast is te beluisteren. Ik wist niet dat het zoveel (uitzoek)werk was om een podcast te lanceren. Althans, als je het perfectionistisch aanloopt zoals ik. Er moest natuurlijk wel een ‘brand’ omheen gebouwd, dus de naam verzinnen, een nieuwe website het internet op krijgen, een illustratie zoeken en geschikt maken voor de cover. Het koste ook best wel veel tijd om te beslissen welke podcasthoster mijn klandizie ging verdienen (het is toch weer een paar honderd euro per jaar voor iets waarvan ik nog niet weet wat het gaat opleveren). En dan moest ik ook nog alles netjes publiceren, zodat de juiste RSS-feed door Apple, de belangrijkste podcastdatabase in de wereld, geverifieerd kon worden.

Maar nu is ‘ie er hoor. Te downloaden in je favoriete podcast app (zoek op ‘ervaring geen bezwaar’) of te beluisteren in spotify. Of simpelweg door nu op play te klikken hieronder (downloaden kan ook).

Door |2020-01-14T15:44:45+02:0014 januari 2020|flow, vrouw|0 Reacties

Gezien: Evenblij maakt vrienden met Sigrid Kaag

In de aflevering van afgelopen vrijdag trok Evenblij een aantal uren op met Sigrid Kaag, minister Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. Zoals eigenlijk elke vrouw mag ook Kaag uitleggen hoe ze haar carrière (waarvan vele jaren in het buitenland) combineert met haar gezin. Ze pareert de vraag met de opmerking dat ook vaders zichzelf die vraag moeten stellen. Vervolgens gaat ze op de vraag in en Evenblij merkt op dat heel veel vrouwen het idee hebben dat ze een keuze moeten maken. Het antwoord dat Kaag geeft raakte me:

Alleen in Nederland. Nergens anders in de wereld wordt er nog zo over werkende vrouwen en hun rol in de maatschappij gepraat als in Nederland. Wij hebben een enorm contrast met hoe we praten over andere landen en hoe we zelf georganiseerd zijn.

Sigrid Kaag in Evenblij maakt vrienden, 10 januari 2020

Dat wil wat zeggen als een vrouw die op heel veel plekken in de wereld heeft geleefd en gezien dat zegt.

Afijn, weer een extra reden waarom mijn podcast ervaring geen bezwaar belangrijk is: voorbeelden, voorbeelden, voorbeelden.

Door |2020-01-13T17:59:47+02:0013 januari 2020|flow, vrouw|0 Reacties

Gelezen: ’t Hooge Nest

Het gebeurt me niet vaak, maar deze week heb ik tranen van m’n wangen moeten vegen bij het lezen van een boek: ’t Hooge Nest, geschreven door Roxane van Iperen.

Het verhaal in het kort: Van Iperen kocht een huis en ontdekte bij de verbouwing allemaal luiken. De vorige eigenaresse wist te vertellen dat er waarschijnlijk onderduikers hebben gezeten. Ze ging op onderzoek uit ontdekte dat het huis inderdaad een onderduikadres was. De belangrijkste onderduikers waren de zussen Janny en Lien Brilleslijper. Zij bewonen met hun gezinnen en ouders als eerste ’t Hooge nest en tot het moment dat ze opgepakt worden zetten ze de deur open voor vele anderen. Verborgen tussen bos en hei en tegelijkertijd midden tussen de NSB-ers is het huis, voor even, een vrijplaats voor mensen die zich verder nergens meer vrij kunnen bewegen.

Van Iperen verweeft in haar boek de geschiedenis van de familie Brillenslijper met de harde werkelijkheid van de vervolging en moord op joden in de Tweede Wereldoorlog. Daarmee krijgen de feiten waarmee ik als scholier ben volgestopt een hele andere dimensie. Doordat Van Iperen in het hoofd kroop van Janny en Lien werd ik voor het eerst sinds het lezen van Anne Frank’s dagboek meegezogen in de benauwde sfeer van de oorlog. En meer dan dat. Waar Anne’s dagboek ophoudt, gaat ’t Hooge Nest verder. Spoiler alert: de zussen Brilleslijper leerden de zussen Frank kennen in Westerbork.

Het boek heeft me diep geraakt. Het was vrolijk, het was benauwend, het was stoer, het was angstig, het was vertederend, het was gruwelijk. Zoals de oorlog voor de zussen was. Zoals het voor zovelen was. Constant onzeker.

In één hoofdstuk heeft Van Iperen een nieuwsbericht overgenomen uit de Storm, het weekblad van de SS, geschreven na de laatste razzia’s in Amsterdam in het voorjaar van 1943. Ik kan mij niet herinneren dat ik dergelijke tekst ooit eerder heb gelezen en ik walgde van de woorden. Hoe je zinnen kunt vormen en opschrijven waarmee je je dankbaarheid uit dat zoveel joden en jodinnen afgevoerd ziet worden, omdat ze al eeuwen “de beste stukken voor zichzelf wisten te veroveren” en ze zomaar voor arische mensen door konden gaan en dus hard op weg waren een “net blond jodentype met bijna arisch gezicht te kweeken” om vervolgens te eindigen met de woorden “het afscheid is ons niet zwaar gevallen”, ik kan er met mijn hoofd niet bij.

Door de werkelijkheid nog even voor m’n voeten te werpen is Van Iperen er heel goed in geslaagd om mij niet te laten vergeten. Om mij niet te laten vergeten hoe onuitstaanbaar uitgekiend het plan van de nazi’s was om de joden uit te roeien. Om mij niet te laten vergeten hoe gemakkelijk het is om mensen te laten geloven dat een ander minder waard is. Om mij niet te laten vergeten met welk gemak in Nederland het plan van de nazi’s werd uitgevoerd. Om mij niet te laten vergeten dat niet iedereen zich als een mak schaap liet afvoeren. Om mij niet te laten vergeten hoe onverwoestbaar én hoe kwetsbaar een mensenlijf kan zijn. Om mij niet te laten vergeten dat vrouwen zich net zo hard verzetten als mannen. Om mij twee namen nooit meer te laten vergeten:

Janny Brandes-Brilleslijper

Lien Brilleslijper

Door |2020-01-10T23:15:40+02:0010 januari 2020|flow, vrouw|1 Reactie

Can only men do that?

Daughter and I were on our way to the library when we passed a field where three people were using heavy duty mawn blowers to…well…line up all the tree leaves. The leaves must have been falling from the trees in a very disorderly manner so they probably deserved to be blown at. They would probably be sucked up by a heavy duty lawn vacuum at a later time, as it’s is the only way to whip decent manners into radical leaves, but all we witnessed at that particular time was three people blowing at leaves wearing a bored look on their faces.

Daughter stood still for a while, looked fascinated at the process. Then she put her hands to her ears and started complaining about the ridiculous noise and walked on.

When we were out of conversation cancelling noises’ reach, daughter asked me: can only men do that? It took me a little while to think of a proper answer. I would have loved to answer that only men would be stupid enough to take on sisyphus labor, but since these particular leaves blowers where of the ‘doing it because my boss told me to do it’-kind, that answer wouldn’t be entirely fair to them. Instead I played to ignorance card. “Oh really? Those were only men? I hadn’t noticed. It must be a coincidence you only saw men blowing at leaves in your life so far.”

Door |2019-12-21T08:55:33+02:0021 december 2019|flow, vrouw|0 Reacties

Language matters more than you think

A study was done in the use of positive words in research papers.

Male scientists are more likely than female ones to publish work that describes itself as “excellent”, “unique” or “novel”, experts have found – a swagger that appears to reap dividends in respect of how often others reference the research.

The Guardian

This is yet another subtle way how a seemingly insignificant difference in the words men and women use could have a big impact in the long run.

“Here is another example when gender differences, probably imposed by unconscious cultural norms on both authors and editors, lead to divergent outcomes,” she said. “Because publishing itself has so much impact on career progression, this finding has significant implications. Academic processes and institutions need to pay much more attention to what gets published where, why and by whom.”

Prof Athene Donald, University of Cambridge in The Guardian
Door |2019-12-17T11:00:17+02:0017 december 2019|flow, vrouw|0 Reacties

On biased data sets & AI

Yesterday, I attended a series of presentations, organized by CCU, on AI and data from a feminist perspective. Or rather, from the acknowledgement that datasets are never neutral.

I especially enjoyed listening to Caroline Sinders and Hannah Davis. They shared interesting thoughts and examples that I’d like to share with you here.

Caroline Sinders

I am a machine learning designer/user researcher, artist, and digital anthropologist obsessed with language, culture and images.

Caroline Sinders

Caroline referred to the library of missing data sets, an art project from Mimi Onuoha. It’s a filing cabinet filled with missing data sets in a data saturated environment. I love this project!

She showed a screen capture from a google search. One is on the term “professional haircut” the other from “unprofessional haircut”. You can probably guess which images represent the unprofessional results.

Screen capture from two google searches: “unprofessional haircut” versus “professional haircut”

Caroline’s own project, the feminist data set, is also a very cool project to investigate.

During the Q&A, she got a bit more specific about using AI to counter online abuse on the big social networking platforms. Caroline made a very good point that AI will not offer a solution, since the real problem lies with the content moderators. Every post that is being marked will be reviewed by moderator and does so without context and often based on a different world view than the person marking something as harassment, simply based on the fact that the moderator probably lives in a different country and culture. You can’t blame them for that, they just lack the right tools to do their job properly.

Hannah Davis

I’m a generative musician and researcher based in NYC. My work generally falls along the lines of music generation, composing, machine learning, and natural language processing.

Hannah Davis

Hannah explained that she has been using data sets for her project TransProse, in which she translates literature into music. For instance this is the basic emotion captured in Le Petit Prince:

When she dug into the data sets she found this:

Childbirth is classified as an emotionless event in the data set

Childbirth was classified as without any emotion. This is a very obvious example how data sets are not neutrally created. Hannah raised the question what type of world view a data set creates?

She argues that all data sets are created with bias, especially when you look at data sets that are created at one point in history and then still being used half a century later. Classifications from fifty years ago might not reflect current world views.

The problem with many data sets is that it takes a lot of effort to create them, therefore we use them for a long time, sometimes without proper updating. Hannah pleas for two things being attached to data sets: a list of ingredients (like we have on our food) and an expiration date.

Door |2019-12-13T15:10:13+02:0013 december 2019|flow, vrouw|8 Reacties
Laad meer berichten