Op de leeslijst: De lekkende bèta/technische pijpleiding en hoe deze te repareren

Vrouwen nemen nog steeds veel minder vaak dan mannen deel aan bèta/technische beroepsopleidingen in mbo en hoger onderwijs, terwijl werkgevers toch staan te springen om bèta/technisch opgeleid personeel (ROA, 2015) en de overheid zich al jaren inspant om samen met het onderwijs en bedrijfsleven de belangstelling voor bèta/techniek te verhogen (Techniekpact, 2013).

Uit de inleiding van De lekkende bèta/technische pijpleiding en hoe deze te repareren (2019)

Een rapport naar aanleiding van een onderzoek uitgevoerd door KBA Nijmegen en Universiteit Twente. Staat bij deze op de leeslijst voor deze week.

Door |2019-11-11T15:15:33+02:0011 november 2019|flow, gelezen, links, vrouw|0 Reacties

Leer weer langzaam denken

Afgelopen dinsdag tijdens Brave New World, stond Margriet Sitskoorn op het podium. Sitskoorn is hoogleraar klinische neuropsychologie en heeft onlangs een nieuw boek gelanceerd, Hersenhack: update je brein. Ze eindigde haar optreden met een boodschap aan iedereen:

leer weer langzaam te denken.

Margriet Sitskoorn tijdens Brave New World

Ze zei dit in de context van het gemiddelde telefoongebruik. Mensen schijnen de telefoon honderden keren per dag op te pakken. Andere mensen dan ik. Deze week zit ik op een gemiddelde van 50 keer per dag en dat is hoog voor mijn doen. Dit gedrag van constant een telefoon oppakken leidt volgens Sitskoorn tot een constante onderbreking van ons denken en dat heeft gevolgen.

We kunnen er natuurlijk wel wat aan doen. Wat me enigszins verraste was dat ze wees op dingen als zet je notificaties uit, lees je e-mail alleen aan het begin en het eind van de dag, niet tussendoor. Ik dacht dat we al tien jaar verder waren in onze omgang met digitale communicatie, maar blijkbaar nog niet.

Na het luisteren naar Sitskoorn’s verhaal constateerde ik dat ik al een tijdje aan het overschakelen ben naar langzamer denken. Ik heb al een tijd geleden besloten Facebook links te laten liggen. Sinds die tijd ben ik intenser gaan bloggen, een vorm die meer aandacht vergt dan een update plaatsen op een sociaal platform.

Ik heb wel nog altijd honger naar nieuwe kennis. Mijn netwerk was er goed in die te voeden met interessante links naar artikelen in bronnen die ik zelf niet zou vinden. Vanaf het moment dat ik me niet meer dagelijks in een online sociaal netwerk onderdompelde miste ik dat. Het duurde even voordat ik een andere vorm had gevonden, maar sinds een maand of twee vind ik de inspiratie in non-fictie boeken. Non-fictie lezen was een activiteit die ik al jaren niet meer ondernam, omdat het me teveel tijd kostte, ik de concentratie niet kon opbrengen en tot meer informatie overload zou leiden in mijn hoofd.

Wat blijkt? De boeken die ik in de afgelopen maanden heb gelezen vond ik veel informerender dan al die losse artikelen die ik vroeger las (en alleen maar omdat ze toevallig voorbij kwamen). In een boek neemt de auteur de tijd om je mee te nemen in een gedachtengang, neemt zijpaden, construeert een theorie. Het vergt inderdaad concentratie en lange adem om een boek te lezen.

Twee vriendinnen vroegen me onlangs hoe het me lukt weer boeken te lezen. Een logische vraag aangezien we alle drie jonge ouders zijn. Ik kan dat nu, omdat:

  1. Dochter me ’s nachts niet meer wakker houdt;
  2. Ik niet meer overladen wordt met input vanuit een groot online netwerk;
  3. De televisie aanzetten een uitzondering en bewuste keuze is;
  4. Ik geen whatsapp gebruiker ben.

Kortom, ik ontvang veel minder berichten gedurende de dag die verwerkingstijd vragen en ik slaap weer voldoende. Ik denk dat dit voor iedereen voorwaarden zijn om langzamer te kunnen denken.

Belangrijk nog om te melden is de tip die ik van Frank kreeg: ook met vijftien minuten per dag kom je verder in een boek. Die tip heeft me in beweging gekregen om aan een eerste boek te beginnen. En wat gebeurd er vervolgens? Ongemerkt lees ik nu zo weer een uur of langer achter elkaar.

Mijn brein wordt weer gevoed. Langzaamaan. Ik kan zeggen dat het best goed voelt. Ik ga het boek van Sitskoorn nog lezen. Wellicht heeft ze nog meer goede ideeën.

Door |2019-11-08T14:16:18+02:008 november 2019|flow, vrouw|2 Reacties

Gelezen: Invisible Women

Imagine a world where your phone is too big for your hand, where your doctor prescribes a drug that is wrong for your body, where in a car accident you are 47% more likely to be seriously injured, where every week the countless hours of work you do are not recognised or valued.  If any of this sounds familiar, chances are that you’re a woman.

https://www.carolinecriadoperez.com/books

Aldus Caroline Criado Perez over haar boek Invisible Women (ook in Nederlandse vertaling beschikbaar als Onzichtbare Vrouwen).

Als een tenniskanon dat te snel staat afgesteld schiet Criado Perez feiten op je af over hoe vrouwen genaaid worden.

Medicijnen die op de markt komen, omdat ze werken….voor mannen. Of dat ook geldt voor vrouwen? Geen idee, niet getest. Oh, het medicijn heeft bij vrouwen een tegenovergesteld effect? Oeps, foutje. Ja, weet je, die vrouwen hebben ook zo’n ingewikkeld lichaam met al die hormonen en menstruatiecycli. Kunnen we niet aan beginnen.

De crashtest voor het nieuwste model auto. Vijf sterren veiligheid….voor mannen. Vrouwen? Sorry, hebben we niet getest. Oh ja, toch wel, met een vrouwelijke pop….op de bijrijdersstoel. Twee sterren.

Je huis verloren in de tsunami? Wij bouwen een nieuw huis. Zonder keuken.

Een toiletdeur met een slot erop? Wie heeft dat nou nodig? Wat? Vrouwen die worden verkracht als ze hun behoefte in de bosjes moeten doen? Dat is vast een broodje aap verhaal.

Wat? Je valt flauw tijdens je menstruatie? Ach, meid. Zit allemaal in je hoofd. Hoort er allemaal bij. O. Je had toch endometriose. Tja, lullig voor je, dat je daar pas na acht jaar achterkomt.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Je wordt er niet vrolijk van. Iedereen heeft een vooroordeel over de vrouw. Inclusief de vrouwen zelf. Door gebrekkige dataverzameling weten we eigenlijk niets over ‘protovrouw’ en is de hele wereld ingericht door en voor de helft van de bevolking. In de wetenschap is de vrouw nog steeds onzichtbaar. Criado Perez maakt dat in haar boek inzichtelijk.

Ze laat mij, de lezer, achter met het gevoel dat het een wonder is dat er überhaupt vrouwen genezen worden, dat vrouwen überhaupt wel eens een auto-ongeluk overleven, dat vrouwen überhaupt zich kunnen voortbewegen in een wereld die voor langere mensen met een andere spierkracht is gebouwd. Het zet meteen het lezen van Bregmans’ De meeste mensen deugen in perspectief. De meeste mensen deugen, maar vrouwen moeten zich wel in heel veel meer bochten wringen om mannen tevreden te houden (of ze van het lijf te houden). Het is in ieder geval duidelijk dat de vrouw ook in 2019 nog steeds van alle kanten genaaid wordt.

Lichtpuntjes zijn er zeker. Dankzij bijvoorbeeld de invloed van cardioloog Harriette Verwey, die de boodschap is blijven herhalen dat het vrouwenhart anders reageert dan het mannenhart, is de kans dat een vrouw een hartaanval overleeft wellicht wat vergroot (lees ook het interview van Els Quaegebeur met Verwey in haar boek De kok, de boerin, haar advocaat en dier verpleegster). Wat mist is wetgeving die het onmogelijk maakt voor onderzoekers in zowel de wetenschap als de industrie de vrouw te negeren.

Aangezien dat met vertraagde werking gaat gebeuren is de vraag, wat doen we in de tussentijd? Deze vraag spookt de hele week al door m’n hoofd. Een zijproject heb ik al in gang gezet (meer daarover later), maar het voelt als te weinig. Ik broed er nog even op.

Terwijl ik m’n ei uitbroed, kun jij het boek aanschaffen en lezen. (NL / ENG)

Door |2019-11-01T12:01:53+02:001 november 2019|flow, vrouw|1 Reactie

Gezien: De grote dataroof

Ongeveer een maand geleden werd ik door de Man gewezen op een boek met de titel The Age of Surveillance Capitalism. De schrijver, Shoshana Zuboff, legt in haar boek uit hoe grote techbedrijven data ongevraagd verzamelen en inzetten om ons gedrag te voorspellen en beïnvloeden. Het is een dikke pil en ik werd gewaarschuwd dat het geen makkelijk leesvoer is.

Het is daarom heel fijn dat Tegenlicht van afgelopen zondag een introductie geeft van het werk. In De grote dataroof vertelt Zuboff over wat surveillance capitalism is, hoe het ons leven (kan) beïnvloed(en) en wat er nodig is (antwoord: betere wetgeving).

Het thema van big data is te belangrijk om je er niet in te verdiepen. Ik heb de aflevering van Tegenlicht gekeken en raad je aan dat ook te doen. Zuboff’s boek is nu mijn eerstvolgende op de leeslijst (op dit moment ben ik bezig met Invisible Women, over de ‘gender data gap’. Later meer daarover).

Door |2019-10-30T14:43:50+02:0030 oktober 2019|flow, vrouw|0 Reacties

Jean Golding: a name to remember

Jean Golding is one of those scientists who’s name we should remember for a very long time. She started the ALSPAC study:

Golding’s idea for Alspac was considered “crazy … impossible”, she admits, when she first proposed following every pregnancy in the Bristol area with a due date between April 1991 and December 1992, and then studying the parents and children as they grew.

from The Guardian

She was told to focus on one topic only, but she wanted to do this study differently:

The whole point was to collect as much information as possible – including data they didn’t yet have a use for – maximising the ability to make unexpected connections.

A crucial decision she made:

She wanted it to be open access too, and Alspac now has more than 800 registered users in dozens of countries. 

And according to the article in The Guardian the 2000th paper based on the data from ALSPAC was published. Her decision to open up the data made that possible.

Jean Golding, a scientific hero!

Door |2019-09-25T11:39:43+02:0025 september 2019|flow, vrouw|0 Reacties

Gelezen: de kok, de boerin, haar advocaat en dier verpleegster

Ik heb een heerlijk boek gelezen: De Kok, de boerin, haar advocaat en dier verpleegster – Vrouwen met 50 jaar ervaring, geschreven door Els Quaegebeur. Van de achterflap:

In 2013 interviewde Els Quaegebeur acteur Ellen Vogel. Ze was net 91 geworden en nog altijd met haar werk bezig. Dit bracht Els ertoe te gaan luisteren naar vakvrouwen die carrière maakten in een tijd waarin het feminisme weliswaar aardig op weg was, maar nog lang niet gold als een gegeven.

Veertien vrouwen interviewde Quaegebeur en ik heb van elk interview genoten. Het zijn stuk voor stuk vrouwen die het werkende bestaan voor zichzelf hebben moeten uitvinden, en dat ging dus meestal niet in één rechte lijn. Sommigen zijn bekende namen in Nederland, anderen alleen lokaal. Ik vond het een geruststellende inkijk in de levensloop van vrouwen die best tevreden zijn met waar ze beland zijn. Er is nog hoop voor mij.

Quaegebeur schrijft de verhalen lekker op. Ze weet goed het karakter van de vrouwen te vangen, door soms de manier van communiceren te beschrijven, of de woning, of juist het uiterlijk. De interviews gaan over werk én over leven. Ik houd daar van. Tegelijkertijd gaat het helemaal niet over hoe moeilijk of makkelijk het allemaal was als één van de eerste vrouwen die voltijds werkten. De interviews beschrijven vooral waarom deze vrouwen doen wat ze doen en hoe ze dat doen. En nu nog steeds.

Zowel lezen over de levens van deze veertien vrouwen, als de manier waarop het geschreven is, vond ik inspirerend. Ik raad het iedereen aan.

Door |2019-06-26T17:43:15+02:0026 juni 2019|flow, gelezen, vrouw|1 Reactie
Laad meer berichten