Home2019-06-14T13:18:46+02:00

Rondje bij zonsondergang

Het is maandagavond. Dochter ligt op bed en is al stil, Man zit met een frons achter zijn bureau. Hij moet nog even iets doen voor de klant in het buitenland. Al een week lang kijk ik rond dit tijdstip naar de lucht boven het dak van de achterburen en zie dan de bomen in de verte intens groen afsteken tegen het avondblauw. En al die avonden bedenk ik me dat ik eigenlijk even een rondje moet gaan fietsen om te genieten van het laatste avondlicht over de groene velden. Tot nu toe won het comfort van de bank, maar als ik dan toch een hele avond alleen door moet brengen, dan kan dat net zo goed op de fiets met weids uitzicht. Ik kies voor een rondje ten noorden van Vathorst en ik neem m’n camera mee. Anderhalf uur peddel ik rustig tussen de hardlopers, snelfietsers en koeien. Heerlijk.

IMG_6588
Tags: , , |

Gelezen: de kok, de boerin, haar advocaat en dier verpleegster

Ik heb een heerlijk boek gelezen: De Kok, de boerin, haar advocaat en dier verpleegster – Vrouwen met 50 jaar ervaring, geschreven door Els Quaegebeur. Van de achterflap:

In 2013 interviewde Els Quaegebeur acteur Ellen Vogel. Ze was net 91 geworden en nog altijd met haar werk bezig. Dit bracht Els ertoe te gaan luisteren naar vakvrouwen die carrière maakten in een tijd waarin het feminisme weliswaar aardig op weg was, maar nog lang niet gold als een gegeven.

Veertien vrouwen interviewde Quaegebeur en ik heb van elk interview genoten. Het zijn stuk voor stuk vrouwen die het werkende bestaan voor zichzelf hebben moeten uitvinden, en dat ging dus meestal niet in één rechte lijn. Sommigen zijn bekende namen in Nederland, anderen alleen lokaal. Ik vond het een geruststellende inkijk in de levensloop van vrouwen die best tevreden zijn met waar ze beland zijn. Er is nog hoop voor mij.

Quaegebeur schrijft de verhalen lekker op. Ze weet goed het karakter van de vrouwen te vangen, door soms de manier van communiceren te beschrijven, of de woning, of juist het uiterlijk. De interviews gaan over werk én over leven. Ik houd daar van. Tegelijkertijd gaat het helemaal niet over hoe moeilijk of makkelijk het allemaal was als één van de eerste vrouwen die voltijds werkten. De interviews beschrijven vooral waarom deze vrouwen doen wat ze doen en hoe ze dat doen. En nu nog steeds.

Zowel lezen over de levens van deze veertien vrouwen, als de manier waarop het geschreven is, vond ik inspirerend. Ik raad het iedereen aan.

Tags: , , , , |

Just keep swimming, just keep swimming

What have you done since Friday 17:30 CEST? I have had three lovely family diners, drove to Lelystad and back, filmed eight interviews, read the internet, read a book, had ice-cream downtown, watched a movie, drank coffee in the garden, had tea on the couch, had three showers, slept three nights, had breakfast three times, had lunch three times and sat at the computer to work this entire morning. I guess you had a lovely weekend as well. Hopefully with a lot of family fun.

I want to tell you the story of Maarten, because his weekend was… I don’t know how to describe this. He started swimming last Friday 17:30 CEST. And he’s still swimming as I’m writing this. So while you were sleeping, eating, drinking, chilling, working, resting, watching, showering, all he did was swimming. Crazy story, don’t you think? Daughter clearly thinks so, but it is a true story.

Have you ever heard of the Elfstedentocht? In The Netherlands it’s called ‘de Tocht der Tochten’. It’s the longest track for speed skating that we know and covers almost all of the province of Friesland and requires speed skaters to collect eleven stamps in eleven cities ( the ‘elf steden’). This track has only been skated on fifteen times so far, since it’s nearly two hundred kilometers long and requires long and cold winters for all the canals to get frozen.

Back to Maarten. He is not an ordinary guy. He’s an Olympic gold medallist in open water swimming (2008). He’s also had leukemia while in the midst of a sports career. So he’s had this crazy idea to swim the Elfstedentocht to collect money for cancer research. Last year he attempted to swim the whole route, but stranded after 163km. It must have bugged him immensely not to finish the whole route. So this year he tried again. And he’s going to make it. With about fifteen kilometers to go, only disaster can keep him from finishing in a few hours time.

I wanted to tell you about Maarten’s crazy swim, because I’m so impressed. Beyond words really. I checked the live stream set up by public broadcasting network NOS (great job using a 360º camera) several times this weekend and I felt comforted seeing him raise one arm out of the water, then the next, knowing, almost from the start, that he will reach his goal this time. The perseverance of setting a goal beyond everyone’s imagination and trying to reach that, not being afraid to try again after failing the first time. That inspires me. More than I expected.

Of course I donated.

Maarten swimming in Burdaard (screen grab of NOS livestream)
Tags: , |

Hup, terug naar het aanrecht jij!

Een aanvullende geschiedenisles van Alies Pegtel, historicus en journalist, in de Volkskrant. In reactie op een eerder artikel waarin Renske Keizer, hoogleraar Vaderschap aan de Erasmus Universiteit, analyseert hoe de moederrol die vrouwen vervulden in de twintigste eeuw niet wijzigde, omdat Nederlandse vrouwen de mannentaken niet massaal hoefden over te nemen tijdens de oorlogen, wijst Pegtel ons op een blinde vlek in deze analyse. Vrouwen werden juist doelbewust terug naar het aanrecht gejaagd.

In 1945 liet een commissie van juristen die zich boog over de restauratie van de Nederlandse rechtsstaat, zich expliciet uit over de rol van de vrouw. Die behoorde thuis te liggen: ‘Wij beschouwen dan ook de taak van de vrouw als gezinsmoeder als haar voornaamste, als één die, met verantwoordelijkheid en liefde vervuld, het gehele volk tot zegen kan zijn.’

Met de leuze ‘gezinsherstel brengt volksherstel’ restaureerde de regering de gezins- en moederschapscultus die in de wederopbouwjaren een hoogtepunt zou bereiken.

De Volkskrant

Na het lezen van het hele artikel begrijp ik beter waarom er nog altijd zo’n hang is naar de vrouw als de thuismoeder in Nederland. Ik kan me ook helemaal vinden in de eindconclusie van Pegtel.

Om vaandeldragers van de diepgewortelde moederschapsideologie de wind uit zeilen te nemen, zou de overheid eindelijk het dogma moeten loslaten dat alleen ouders het beste voor hun kinderen kunnen zorgen. Na jarenlange vruchteloze pogingen mannen te stimuleren de zorgrol van vrouwen over te nemen, is het veel effectiever de kinder- en naschoolse opvang op te waarderen tot een gratis basisvoorziening met hooggekwalificeerde medewerkers, zoals die in de ons omringende landen allang bestaat.

De Volkskrant

Inmiddels kan ik oprecht zeggen dat de zorgtaken in mijn huishouden evenredig verdeeld zijn. Ik heb samen met Man een hele fijne opvang gevonden waar Dochter met veel plezier naar toe gaat en dingen leert en meemaakt die ze thuis niet kan meemaken. Drie dagen in de week inmiddels. Man en ik hebben elk één dag thuisspeeldag. Zo’n week gun ik elk kind, elke moeder en elke vader.

Tags: , , , , |

Cycling in Canada

Eleven years ago I was introduced to cycling in Vancouver through a friend of The Man who was an active cyclist throughout the city. Together with his then four(ish) year old son, we biked around Stanley Park. I remember it vividly, because there were so many weird things about getting on a bike that one day, at least from my Dutch perspective. First of all the price for renting a bike was outrageous. For the amount we paid we could buy two second hand bikes back home. Maybe more. Then the mandatory helmets. I’ve never worn a bike helmet, not even when learning to ride one as a kid. And apart from two halves of my front teeth (a helmet wouldn’t have saved my teeth) I survived (and so have all my friends). OK, I admit, the place I grew up in had no hills and all Dutch drivers are cyclists first, drivers second. Once we got on our highly priced crappy bikes, we had to navigate through traffic. Within a hundred meters we got ourselves into trouble and entered a road clearly not meant to host cyclists. Let’s just say our trip could have easily ended that very first day of our stay in Canada. Once in the park, with guidance of our friend, all was lovely and fine. We didn’t accept the invite to rent our bikes for a longer period though, knowing that it would be too much of risk for us foreigners.

Cycling along Stanley Park driveway
Me cycling behind our friend in Stanley Park

Fast forward to last week, when I visited Montreal for a day, I noticed cycling is a ‘thing’ in this city. I captured quite a few cyclists on camera during the few hours I walked the streets. Most notable were the two child seats I came across, one even from the Dutch brand Yepp, the same one I have on the back of my bike for my Daughter. While most cyclists looked comfortable enough it doesn’t take a specialist eye to notice the roads weren’t designed for them. I wouldn’t dare get on a bike here.

Biking in Montreal

Only a few days after I left Canada, my friend Peter, who’s unconference was the reason for me being in Canada in the first place, blogged about e-bikes. During the unconference lunch break on Friday, the group I had lunch with passed a bike parked on the side walk. I hadn’t noticed it since the shape of a bike is marked as irrelevant in my brain, but one of the others took a longer look at it. It wasn’t a regular bike, it was an e-bike! Apparently this is a ‘thing’ on Prince Edward Island. Of course, in The Netherlands e-bikes have been selling like crazy for a number of years already. In 2016 almost a third of all newly sold bikes where e-bikes. So these days I’m the slow one on bike paths, being surpassed by old people who are not even breaking a sweat.

In the context of PEI I can see the value of cycling, better than in Canadian cities. Considering drivers on the island almost always stop well in advance for pedestrians who MIGHT cross the road, they probably behave careful enough around cyclists as well. So I wasn’t surprised when Peter, the early-adopter of e-things, went shopping for one. What raised my eyebrows was his experience with bike shops and that he was pleasantly surprised finding a shop that let him go for a test ride.

With a request to leave my wallet behind as collateral (a request that gave me no pause given the aforementioned geniality), I was given a helmet, a brief tutorial about how to use the bike, and sent on my way for an open-ended test ride. This is the way that testing should happen; the “no rush” is key, especially when dealing with things that cost multi-thousands of dollars.

(From The Bicycle Shops of Halifax – Peter Rukavina)

I feel sorry for Peter to disclose this is standard service with any bike shop in my country. The last time I bought a new bike and made some test drives, they didn’t even ask for my wallet.

During aforementioned unconference there was some discussion on biking on the island. People think you can’t ride one during their long and harsh winters, therefore it doesn’t make sense in investing in the right infrastructure for cyclists. Ever since I visited Umeå, in the north of Sweden, I know this is not an excuse. Just add spikes to your tires, just as you would with your car, and you’re all set.

Umea winter 2010
Bikes parked during winter in Umeå – Anna Sircova

All in all my conclusion is that riding a bike safely in various parts in Canada is still a dream. From my Dutch perspective I seriously doubt if the places I visited ever will be able to be a dream places for cyclists. Canadian roads were designed for cars. It will take a tremendous effort to ‘un-design’ that. But it’s not just the roads that needs a redesign. It will take a generation to retrain everyone driving the road, both by car and on bike. The key to Dutch traffic is that you learn to ride your bike first, even get an exam the year before you enter secondary education. Going into secondary education usually means kids have to travel a bit further to school. They will do that by bike during rush hour without parents accompanying them. The exam checks if kids can ride safely. Only after ten years of taking part in traffic as a cyclist, you learn how to drive a car. So ten years of your own experience as a cyclist makes you a good predictor of other cyclists’ behaviour. That helps you navigate through traffic with bikes passing you left and right when driving through the city center of Amsterdam, on roads that were designed neither for cars nor bikes. I can’t see how Canadians will ever catch up on this.