Een boek luisteren, op sommige momenten wel lekker.

Voor het eerst in mijn leven heb ik een luisterboek van begin tot eind geluisterd. De Heilige Rita van Tommy Wieringa was de gelukkige winnaar.

De afgelopen weken had ik moeite m’n concentratie bij het lezen vast te houden. Aangezien ik ook een abonnement heb op Storytel, hoofdzakelijk ter vermaak van Dochter die nog niet zelf kan lezen maar wel hongerig is naar verhalen, startte ik dit boek. Op momenten dat ik saaie huishoudelijke klusjes deed, of behoefte had aan m’n ogen sluiten in de hangmat, zette ik het boek aan. Wieringa leest het boek zelf voor. Dat hielp, want zijn stem is aangenaam om naar te luisteren. In het begin van het boek werden veel verschillende personages ge├»ntroduceerd en had ik wat moeite te volgen welk personage aan het woord was. Ook omdat er soms best wel even wat tijd zat tussen de momenten waarop ik verder luisterde. Meestal luisterde ik een hoofdstuk af, maar soms werd ik bruut onderbroken midden in een zin. Ik vond het opmerkelijk dat midden in het verhaal afbreken eigenlijk weinig uitmaakte voor het mentaal weer aanhaken bij het verhaal. Uiteindelijk werd ik meegenomen in het verhaal en helemaal afgeluisterd (uitgeluisterd?).

Het boek is in totaal 288 pagina’s. Ik schat dat ik er zelf lezend zo’n vijf uur over gedaan zou hebben. Wieringa leest het in zeven uur voor. Efficient is het dus niet, zo’n luisterboek. Ik ga het wel in m’n routines opnemen om boeken te luisteren. Opvouwen van de was wordt opeens een stuk minder saai en even je ogen dicht kunnen terwijl je toch een boek ‘leest’ is best aangenaam kan ik je vertellen. Het enige risico is dat je ondertussen in slaap valt en later terug moet zoeken tot waar je nog actief geluisterd hebt.