Leer weer langzaam denken

Afgelopen dinsdag tijdens Brave New World, stond Margriet Sitskoorn op het podium. Sitskoorn is hoogleraar klinische neuropsychologie en heeft onlangs een nieuw boek gelanceerd, Hersenhack: update je brein. Ze eindigde haar optreden met een boodschap aan iedereen:

leer weer langzaam te denken.

Margriet Sitskoorn tijdens Brave New World

Ze zei dit in de context van het gemiddelde telefoongebruik. Mensen schijnen de telefoon honderden keren per dag op te pakken. Andere mensen dan ik. Deze week zit ik op een gemiddelde van 50 keer per dag en dat is hoog voor mijn doen. Dit gedrag van constant een telefoon oppakken leidt volgens Sitskoorn tot een constante onderbreking van ons denken en dat heeft gevolgen.

We kunnen er natuurlijk wel wat aan doen. Wat me enigszins verraste was dat ze wees op dingen als zet je notificaties uit, lees je e-mail alleen aan het begin en het eind van de dag, niet tussendoor. Ik dacht dat we al tien jaar verder waren in onze omgang met digitale communicatie, maar blijkbaar nog niet.

Na het luisteren naar Sitskoorn’s verhaal constateerde ik dat ik al een tijdje aan het overschakelen ben naar langzamer denken. Ik heb al een tijd geleden besloten Facebook links te laten liggen. Sinds die tijd ben ik intenser gaan bloggen, een vorm die meer aandacht vergt dan een update plaatsen op een sociaal platform.

Ik heb wel nog altijd honger naar nieuwe kennis. Mijn netwerk was er goed in die te voeden met interessante links naar artikelen in bronnen die ik zelf niet zou vinden. Vanaf het moment dat ik me niet meer dagelijks in een online sociaal netwerk onderdompelde miste ik dat. Het duurde even voordat ik een andere vorm had gevonden, maar sinds een maand of twee vind ik de inspiratie in non-fictie boeken. Non-fictie lezen was een activiteit die ik al jaren niet meer ondernam, omdat het me teveel tijd kostte, ik de concentratie niet kon opbrengen en tot meer informatie overload zou leiden in mijn hoofd.

Wat blijkt? De boeken die ik in de afgelopen maanden heb gelezen vond ik veel informerender dan al die losse artikelen die ik vroeger las (en alleen maar omdat ze toevallig voorbij kwamen). In een boek neemt de auteur de tijd om je mee te nemen in een gedachtengang, neemt zijpaden, construeert een theorie. Het vergt inderdaad concentratie en lange adem om een boek te lezen.

Twee vriendinnen vroegen me onlangs hoe het me lukt weer boeken te lezen. Een logische vraag aangezien we alle drie jonge ouders zijn. Ik kan dat nu, omdat:

  1. Dochter me ’s nachts niet meer wakker houdt;
  2. Ik niet meer overladen wordt met input vanuit een groot online netwerk;
  3. De televisie aanzetten een uitzondering en bewuste keuze is;
  4. Ik geen whatsapp gebruiker ben.

Kortom, ik ontvang veel minder berichten gedurende de dag die verwerkingstijd vragen en ik slaap weer voldoende. Ik denk dat dit voor iedereen voorwaarden zijn om langzamer te kunnen denken.

Belangrijk nog om te melden is de tip die ik van Frank kreeg: ook met vijftien minuten per dag kom je verder in een boek. Die tip heeft me in beweging gekregen om aan een eerste boek te beginnen. En wat gebeurd er vervolgens? Ongemerkt lees ik nu zo weer een uur of langer achter elkaar.

Mijn brein wordt weer gevoed. Langzaamaan. Ik kan zeggen dat het best goed voelt. Ik ga het boek van Sitskoorn nog lezen. Wellicht heeft ze nog meer goede idee├źn.

Door |2019-11-08T14:16:18+02:008 november 2019|flow, vrouw|2 Reacties

IndieWeb: it’s about first ownership

Last Saturday I briefly visited Indie Webcamp in Amsterdam. I was able to join a discussion on how to POSSE your photos to Flickr. I had no idea what that meant, as I’m not immersed in IndieWeb lingo, but it was clear to me that I could learn something, as a long term Flickr member.

The main question we started with was if it would be technically possible to publish your photos on your own domain and then automatically send them to Flickr. The discussion ended with the conclusion that it would be very difficult to emulate the beautiful interface Flickr comes with for presenting your photos, in albums and including all metadata. And no-one present knew how to POSSE your photos to Flickr.

One thing kept me thinking over the weekend though. When asked, nobody present at the table was having any objection to uploading photos to Flickr. There was an ironic laugh at that, because this was a group that was actively promoting individual ownership of ones online data.

But when I think of it, it’s not such a weird conclusion after all. The idea behind IndieWeb:

your content stays yours and in your control.

https://indieweb.org

Uploading your photos to Flickr, to share them with friends and family (and the general public) is mainly for its convenience: it is a better presentation of your photos and saves anyone from the burden of downloading many gigabytes of (unwanted) data. However, the photos you upload are a copy. While uploading them to a different server owned by Flickr, you still own them. You have them stored somewhere on a location you own and have exclusive access to.

When it comes to posting to Facebook or Twitter, you play a different game. You write and post it on their servers, therefore those companies own your data, not you. A photo (or video for that matter) is a special kind of data. Its file size creates limitations to its distribution, but no matter where it’s uploaded, it is always owned by its creator first. Status updates on any platform are owned by the company first and can only be copied to the creator. That is why I think it’s important to use IndieWeb: if you publish updates on your own site and then POSSE them to the big silos (where your friends still hang out), you own your updates first, just like you own your photos.

Door |2019-09-30T12:24:31+02:0030 september 2019|flow|5 Reacties