De muziek is terug
Van m’n negende tot ongeveer m’n vierentwintigste heb ik veel muziek gemaakt. De hobo is het instrument waarop ik het meeste aantal uren op heb gemaakt. Ik speelde in drie verschillende harmonieorkesten, speelde wel eens mee met het symfonieorkest van m’n ouders. Toen scheurde het hout van mijn hobo en was mijn liefde voor het instrument eigenlijk ook wel over. Ik heb ondertussen geflirt met de piano, kreeg later een gitaar cadeau en gebruikte een regenachtige maand in Kopenhagen om die te leren bespelen. De online lessen beklijfden niet.
Jaren daarna vond ik een zanglerares om me te leren mijn stem beter te gebruiken, zodat ik niet meer schor werd bij het spreken. Het zingen was leuk, maar toen kreeg ik een kind en verhuisde ik naar een stad meer dan honderd kilometer verderop.
Langzaamaan werd het kind ouder en had ik meer tijd en energie over. Ik wilde wel weer muziek maken, maar op welk instrument? Saxofoon had als kind ooit mijn voorkeur. Ik hoorde mezelf al meeblazen met de jazz en blues albums die graag luister. Of moest ik toch maar weer een pianoleraar zoeken die me vaardiger zou maken op m’n digitale piano, een van mijn mooiste verjaardagscadeaus? Of wilde ik iets totaal anders, zoals trombone, leren spelen? Zodat ik ooit lekker mee kan scheuren met de kopersectie van een orkest?
Vorig jaar kreeg mijn dochter van Sinterklaas een Ukelele en deze zomer ontving ze haar B-diploma zwemmen. Dat ze “wel klaar” was met zwemlessen gaf ruimte haar in te schrijven voor Ukeleleles (wat een heerlijk woord is dat!). Meer ervaren ouders waarschuwden me al: een instrument leren bespelen moet je als ouder voorleven. Met een partner die minder muzikaal is opgevoed, rustte deze taak dus op mijn schouders. Uiteindelijk zei mijn dochter: mama, ik wil samen sinterklaas- en kerstliedjes kunnen spelen. Ik schreef me daarom ook maar in voor les. Sinds een paar weken is de muziek weer terug in mijn leven. Zij leert de C spelen op de A-snaar en ik weet al uit m’n hoofd waar die zit op de B-snaar.
Links mijn bruine klassieke gitaar, rechts de helderblauwe ukelele van mijn dochter.
Klik voor reacties
Zie je hier geen reactieformulier verschijnen? Sommige browsers en privacy-instellingen (bijv. tracking-bescherming of adblockers) blokkeren dit onderdeel standaard, omdat het van een ander domein wordt geladen. Probeer in dat geval tracking-bescherming voor deze site tijdelijk uit te schakelen, of open de pagina in een andere browser.
Vermeldingen elders op het web
Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: