Hallo? Spreek ik met 1999?

Ik schoof eerder deze week een SIM-kaart in een Nokia flip-telefoon en even dacht ik dat ik terug in de tijd was gegaan, terug naar 1999. De bijna voormalige minister-president van ons land heeft dat tijdperk nooit verlaten, maar ik wel. Zodra de eerste smartphone-achtingen voor het eerst op de markt kwamen, scharrelde ik, student nog, genoeg geld bij elkaar om er één te kopen. Ik zag de toegevoegde waarde van de mobiele verbinding met het internet, de toegang tot encyclopedische kennis in je broekzak, de mogelijkheid asynchroon te verbinden met anderen, ook al kostte die verbinding een godsvermogen.

De supercomputer die ik vandaag de dag in mijn tas heb zitten, vervang ik zeker niet door een ‘dumb phone’. Ik heb ook geen ouders die hun weg in het digitale landschap niet kunnen vinden. Nee, ik heb een kind van zeven. Een kind dat inmiddels oud genoeg is om af en toe alleen thuis te zijn. Als ik even boodschappen moet doen, of naar gitaarles ga terwijl haar vader ook op pad is. Dan is zij alleen thuis en kan zij mij alleen berichtjes versturen vanaf de huis-iPad. Nou blijk ik in de muziekschool geen data dekking te hebben en een huistelefoon hadden we niet meer aangesloten na de verhuizing van zes jaar geleden.

De afgelopen weken moest ik denken aan de relatie die ik zelf had met de telefoon op de leeftijd die mijn dochter nu heeft. Het was een apparaat dat op meerdere plekken in huis stond. In de woonkamer en op de overloop waar mijn slaapkamer was. Ik gebruikte de telefoon vooral om te checken of een vriend of vriendin thuis was. Dat scheelde een eindje fietsen of lopen. Van een paar vrienden wist ik het telefoonnummer uit m’n hoofd. Dat was niet ingewikkeld, want de telefoonnummers die ik moest onthouden bestonden uit vier cijfers wanneer het bellen binnen de dorpsgrenzen was. Mocht ik nummers toch vergeten zijn, dan lag er altijd nog het boekje naast de telefoon waar je alfabetisch namen, adressen en telefoonnummers in opschreef. Als ik na school of in het weekend wilde spelen, dan belde ik een vriend of vriendin om te vragen. Ik hoefde daarvoor geen toestemming te vragen aan mijn ouders, dat deed ik gewoon.

Hoe anders is dat voor mijn dochter en haar vrienden. Alle communicatie gaat via de ouders. Voor de meesten via Whatsapp, of zoals in mijn geval, Signal of SMS. Zelf bellen is er niet meer bij. Als mijn dochter wil vragen aan een vriendin om te komen spelen, dan moet ik of haar vader een bericht sturen, of in uitzonderlijke gevallen bellen, naar de ouders van haar vriendin. Dan is het maar afwachten of ze snel genoeg reageren. Wij ouders zijn een drempel geworden voor het sociale netwerk van onze jonge kinderen.

Over een aantal jaren is mijn dochter oud genoeg voor een smartphone en haar eigen digitale contacten, maar voor nu wil ik haar nog afschermen van de overdaad aan mogelijkheden en verslavende apps. Daarom heb ik deze week een ‘huistelefoon’ aangesloten. Een simpele, mobiele telefoon met een goedkoop abonnement waarmee mijn dochter kan bellen en SMS-en. In geval van nood heeft ze een apparaat waarmee ze mij of haar vader kan bereiken. Als het zo uitkomt kan ze ‘m meenemen als ze in haar eentje op pad gaat. Ze kan zelf beslissen haar opa of oma te bellen of haar nichten een berichtje te sturen. Of het ook gaat lukken telefonisch afspraakjes te maken met haar vrienden valt nog te bezien, want ik heb geen idee of er meer ouders zijn die een huistelefoon hebben. Ik doe in ieder geval een voorzet om niet meer de tussenhandelaar te zijn in de sociale contacten van mijn kind.

Klik voor reacties

Vermeldingen elders op het web

Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: