Gelezen: Momo en de tijdspaarders

Iemand in mijn Mastodonnetwerk vertelde dat het boek Momo en de tijdspaarders een van haar favoriete boeken was toen ze jong was. Omdat ik het type kind was dat de bibliotheek van voor naar achter uitlas (dat kan in een dorpsbieb) was ik verbaasd dat ik het boek helemaal niet kende. Toen een ander zich ook nog lovend uitte over het boek was ik nieuwsgierig geworden en vroeg ik het boek aan bij de bibliotheek.

Het boek Momo en de tijdspaarders van Michael Ende. Op de kaft staat Momo in een te grote jas met een schildpad en een vloek in haar armen te schuilen voor de grijze mannen, de tijdspaarders. Het is de sleutelscene van het boek. Op de voorgrond de klokken die op dat moment stilstaan.Het boek Momo en de tijdspaarders van Michael Ende. Op de kaft staat Momo in een te grote jas met een schildpad en een vloek in haar armen te schuilen voor de grijze mannen, de tijdspaarders. Het is de sleutelscene van het boek. Op de voorgrond de klokken die op dat moment stilstaan.

De thematiek past helemaal in de tijd waarin het geschreven is, de jaren zeventig, en tegelijkertijd zou het vandaag de dag ook nog geschreven kunnen worden. Er zijn mysterieuze wezens die zogenaamd tijd sparen van de mensen, maar eigenlijk pakken ze tijd af waardoor de mensen nergens meer tijd voor hebben. Alles moet efficiënter in de wereld waardoor mensen uiteindelijk geen tijd meer hebben voor nutteloze activiteiten. Momo is de enige die niet overtuigd kan worden door de tijdspaarders om mee te doen aan de drang om de mooiste spullen te kunnen kopen. Zij is de hoofdfiguur die uiteindelijk de strijd aangaat met de tijdspaarders.

Het boek is vooral een aanklacht op de consumptiemaatschappij. Een thema waar we in 2024 nog steeds mee bezig zijn. Het is oorspronkelijk in het Duits geschreven en dat kon ik merken aan de woordkeuzes en de zinsconstructies in het boek. Het is dan ook niet voor niets ingedeeld bij de C-afdeling.

Ik wilde het boek zelf lezen, maar Dochter was ook nieuwsgierig en uiteindelijk hebben Man en ik het hele boek voorgelezen voor het slapengaan. Als volwassene, vond ik de maatschappijkritiek er veel te dik bovenop liggen. De boodschap die Dochter (7) er uithaalde was dat je nooit haast moet hebben. Zij vond het een mooi boek en ik vond het aan de ouderwetse kant.

Raad ik het boek aan? Nee.

Klik voor reacties

Vermeldingen elders op het web

Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: