Als het verhaal het overneemt
Ik schrijf al best wel lang korte verhalen. Gewoon omdat ik van schrijven blij wordt. Anderen gaan voetballen in het weekend, ik schrijf af en toe een uur of wat aan een fantasieverhaal. Sommige verhalen zijn wat langer, andere niet meer dan een krantenkolom lang. Eigenlijk schrijf ik vooral voor mezelf. Ik deel ze wel op mijn website of via mijn Random Stories mailinglijst, maar een groot publiek of publicatie najagen is niet het doel ervan. Een keer stuurde ik een verhaal in voor een schrijfwedstrijd. Prompt won ik de juryprijs. Ik zag het vooral als een aanmoediging om door te gaan met schrijven.
Afgelopen zomervakantie vroeg ik mijn dochter een aantal startgegevens te noemen voor een verhaaltje. Overdag zou ik het schrijven en ik kon het dan aan het eind van de dag voorlezen. De eerste dag was het resultaat een verhaaltje over Vrogel in het oerwoud. De tweede dag moest ik schrijven over konijn L.A. Pin (we waren kamperen in Frankrijk). Ik begon te schrijven, maar het was aan het einde van de dag nog niet klaar. Aan het eind van de vakantie was het ook nog niet klaar. Het verhaal wilde maar door en door. Gedurende de volgende maanden gebruikte ik loze uurtjes en sommige vrijdagochtenden bij Bagels en Beans om het verhaal verder te schrijven. Het werd 2024 en nog steeds ontstonden nieuwe scenes en dienden extra karakters zich aan. Inmiddels is het bijna voorjaar 2024 en heb ik mezelf toestemming gegeven meer tijd te besteden aan dit verhaal dat inmiddels de omvang van een boek heeft. En het is nog lang niet klaar.
Als ik zeg ‘pennen’ bedoel ik ook letterlijk schrijven met een pen. Een zwarte vulpen om precies te zijn. Tot nu toe heb ik het grootste deel geschreven bij verschillende vestigingen van Bagels & Beans (zie de lege koffiemok met gekleurde puzzelstukjes), maar deze weken zit ik vooral aan m’n bureau te schrijven. Het helderblauwe Leuchtturm notitieboek heb ik begin dit jaar gekocht, toen ik m’n vorige boek vol had. Inmiddels alweer op pagina 85, maar ik schrijf alleen op de rechter pagina’s. De linker pagina’s gebruik ik voor het vasthouden van ideeën en opschrijven van redactie opmerkingen.
In 2013, toen ik een maand in Cambridge verbleef, kreeg ik de kans om Neil Gaiman te horen spreken over zijn nieuwe roman. In Ely Cathedral, een van de grootste kerken die je je voor kunt stellen, nam ik helemaal achterin plaats op een harde bank. Ik kon Gaiman nauwelijks zien, zo ver weg stond hij. Hij vertelde dat hij dacht een kort verhaaltje te schrijven voor zijn toenmalige vrouw (Amanda Palmer). Wat een kort, lief verhaaltje had moeten worden voor zijn geliefde, dijde uit tot een langer en langer verhaal tot er uiteindelijk een roman te voorschijn kwam. Het was een proces dat resulteerde in ‘The ocean at the end of the lake’. Ik heb genoten van dat boek.
Hoewel de lezing verder weinig ‘eventful’ was, is Gaiman’s anekdote al die jaren blijven plakken in mijn geheugen. Misschien wel om me er op dit moment aan te helpen herinneren. Ik begrijp nu wat Gaiman overkwam. Soms kan een verhaal het proces van je overnemen. Ik ondervind het nu zelf en zit ruim honderd pagina’s verder nog steeds te pennen aan een kort verhaal dat ik vorig jaar zomer zou schrijven en voorlezen.
Of het verhaal daadwerkelijk resulteert in een boek? Geen idee. In ieder geval heb ik mezelf (eindelijk) toestemming gegeven me te focussen op het afronden van dit verhaal, me over te geven aan wat het verhaal wil worden. Ik zie wel wat er van komt. Dochter kan niet wachten tot ze het mag lezen, want daar is ze inmiddels bovengemiddeld goed in.
Klik voor reacties
Zie je hier geen reactieformulier verschijnen? Sommige browsers en privacy-instellingen (bijv. tracking-bescherming of adblockers) blokkeren dit onderdeel standaard, omdat het van een ander domein wordt geladen. Probeer in dat geval tracking-bescherming voor deze site tijdelijk uit te schakelen, of open de pagina in een andere browser.
Vermeldingen elders op het web
Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: