De paraplu waar ik naar zocht

Sinds ik bij Public Spaces Conference was eerder deze maand zijn er twee woorden die door mijn hoofd blijven spoken: digitale autonomie. Bert Hubert gebruikte deze woorden als titel voor zijn praatje, zoals hij het zelf noemt. Daarin zette hij nog even op een rij hoe we als Nederland onze digitale autonomie verkwanseld hebben. Zo opgesomd kun je zomaar denken dat we gedoemd zijn te mislukken als land. Als het gaat om onze digitale infrastructuur in ieder geval. Hubert focuste vooral op de onafhankelijkheid en veiligheid van die infrastructuur. Denk aan de Chinezen die grootse tengels in de havens van Rotterdam hebben, een plek waar hele grote Nederlandse belangen spelen. Ik heb nog nooit gewerkt op plekken van groot strategisch landsbelang. En toch.

Toch bleven de woorden digitale autonomie in mijn hoofd rondzingen. Waarom, vroeg ik mezelf af. Gaandeweg werd me duidelijk dat de twee woorden terugsloegen op veel van de projecten die ik heb gedaan. Dan denk ik bijvoorbeeld aan het regelen van een afgeschermd videoplatform waar medewerkers van een gemeente elkaar konden vertellen over hun werk en het ook laten zien. Ook denk ik aan de community websites die ik heb helpen vormgeven, zelfstandige websites in eigendom van de klant. Of de workshops die ik lang geleden gaf met collega’s om mensen hun online presentie vorm te geven. Hoe ik anderen heb overtuigd te gaan bloggen, vloggen, hun foto’s online te delen. Ook denk ik aan de klant die ik heb geholpen hun hele digitale infrastructuur te ontgooglen. Of hoe ik een website heb herschreven voor een bedrijf dat dataveiligheid wél serieus neemt. Ook denk ik aan hoe ik mezelf de laatste jaren ontvlochten heb van data profilers en toxische sociale algoritmes. Al die dingen raken aan online het stuur in handen nemen, je onafhankelijkheid online te waarborgen, jezelf, je organisatie, je community digitaal autonoom te laten zijn.

Als mensen mij vragen wat ik doe voor werk, dan vind ik het altijd heel lastig uitleggen. Ik help daar waar ik nodig ben en uitgenodigd wordt. Dat is dan eens in dit werkveld, dan weer eens in dat werkveld. Als een Zwitsers zakmes kan ik mezelf uitvouwen in de vorm die de klant nodig heeft en verdiep ik me razendsnel in hun context. Van projectleider tot tekstschrijver tot docent. Ik denk dat ik met de woorden digitale autonomie eindelijk de paraplu heb gevonden om uit te leggen waar ik aan werk. Een paraplu die ik open kan klappen en waarmee ik de windvlagen kan vangen van de groeiende bewustwording dat we in alle lagen van de maatschappij digitaal strategischer moeten gaan handelen. En aangezien het gaat om al die lagen, van het individu, tot de overheid, tot het onderwijs, tot de zorg, tot…waar dan ook maar, is het ineens veel logischer én uitlegbaar dat ik dan weer eens hier land, dan weer eens daar.

Noem me vanaf nu maar Poppins, Elmine Poppins.

Klik voor reacties

Vermeldingen elders op het web

Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: