Toerist in eigen dorp: Ter Apel
Mijn moeder exposeerde afgelopen weekend tijdens de atelierroute De Beetse/Ter Borg. Ze had wat hulp nodig met opbouwen en afbreken van haar fotoinstallatie, dus ik ging voor het weekend toch al die kant op, maar omdat het mooi weer was besloot ik Dochter te trakteren op een paar extra dagen kamperen in de buurt van opa en oma, die nog altijd in het huis wonen waarin ik ben geboren. Op camping Moekesgat hadden we het voor het uitkiezen, dus pompte ik onze ‘paar dagen’-opblaastent op en hamerde ‘m vast op een plek met zicht op ‘t Fietje/Moekesgat.
Je ziet dat ik aan een campingtafeltje zit, waarop een blauw-wit gestreepte beker staat. Een mosgroene kobo-reader ligt ernaast. Althans, de hoes is mosgroen. Alleen m’n voeten zijn zichtbaar die gele teenslippers dragen. Ik zit op een leeg grasveld met aan de horizon een volleybalnet en daarachter het water van Moekesgat. Je ziet geen andere mensen en geen andere kampeerders.
Het was een vreemde ervaring voor mij persoonlijk. Kamperen in eigen dorp. Ik woon er allang niet meer, maar dit was de plas waar ik vroeger wel eens kanode, m’n broer surfte met een vriend van hem en ik jarenlang ‘s ochtends langsfietste via het zandpad aan de ‘achterkant’ om de twee financiële dagbladen in de brievenbus te schuiven op het bedrijventerrein achter de camping. Elke keer weer spannend, vooral in het donker. De aanvaring met de bouvier van de dansschooleigenaar, die daar even los mocht, zal ik nooit vergeten.
Naast de camping ligt het zwembad waar ik zwemles kreeg. In alle vroegte, voorafgaand aan de schooldag, stond ik daar langs de kant van het openluchtbad te bibberen en werd na afloop met een stijve, schurende handdoek droog geschrobd door mijn vader in een hokje waar geen deur in zat en de wind onderdoor waaide. Nu zwom Dochter daar ineens, in het bad waar ik mijn B-diploma haalde. Stond ze op de hoge duikplank onder aanmoediging van haar campingvriendin, terwijl ze het veel te hoog vond. Dankzij een lieve badmeester, die haar hoogtevrees erkende en haar stap voor stap naar het einde van de plank praatte, heeft ze één keer gesprongen. Eén keer meer dan ik ooit heb gedaan. Daarna ging de hoge duikplank dicht en hoefde ze niet uit te leggen dat ze er na één keer wel genoeg van had, ‘want het was doodeng’. Het zwembad was schoon en netjes, de gebouwen waren optisch vernieuwd, maar het was ook exact hetzelfde.
Dochter staat op de hoge duikplank boven het zwembad, haar campingvriending op de lage. Allebei houden ze hun handen boven hun hoofd, klaar om te gaan springen. Dochter sprong daadwerkelijk!
Dochter en ik deden een dagje Groningen, zoals ik dat vroeger met mijn moeder deed. We deden ‘s avonds spelletjes en ik bracht Dochter veel te laat naar bed. We lazen allebei nog wat voordat we in slaap vielen. Dochter sliep goed, ik wat minder. Mijn brein stond toch in de waakstand, zo zonder Man als back-up. Desondanks wat het ontspannen. We zagen in de tent Femke Bol, de vrouw die opgroeide in de stad waar we nu wonen, live haar inhaalrace maken op weg naar goud voor de gemengde estafetteploeg, terwijl de regen ons gejuich overstemde.
Chocolademelk en chocoladetaart voor Dochter op de Grote Markt, op het terras van de Drie Gezusters. Op de achtergrond het pand van Vindicat (waar haar opa ooit nog lid was, maar later een leukere club vond in Unitas) met de reclameletters van Hooghoudt en links daarvan de Martinitoren.
Terwijl ik mijn moeder hielp met opbouwen in Ter Borg, hield Dochter haar opa bezig met een eindeloos spelletje Mens Erger Je Niet. Ondertussen had Dochter ook nog snel even iets gemaakt dat op de expositie kon hangen bij oma’s foto’s. En oma was zo lief er nog een heus kunstwerk van te maken door het netjes in te lijsten. Samen met mijn vader reden we zaterdag de atelierroute, lunchten we bij Kopje Genieten terwijl er live muziek gemaakt werd, maakte mijn vader kletsjes met bekenden terwijl Dochter hebberig werd van alle mooie glassculpturen en schilderijen die ze zag en genoot ik vooral van de ontspannen sfeer en met z’n drieën dit nog samen kunnen doen.
De boerderij in Ter Borg waarin mijn moeder samen met vier anderen exposeerde. Voor de boerderij een grote foto op doek van mijn moeder: een knaloranje zonsondergang op een verder zwart-wit foto.
Een van de lange kanten van de rekken die mijn moeder al jaren gebruikt voor haar expositie. In totaal zijn twaalf foto’s zichtbaar, allemaal abstracte foto’s. Het zijn kunstwerken gemaakt door eigen foto’s, vaak van natuurlijk objecten als bloemblaadjes en patronen, digitaal te verknippen, plakken en kleuren in photoshop. De linker zes zijn heel fel van kleur, de rechter zes zijn voornamelijk wit met een zwart object met één of een paar cirkels in fel oranje. Aan de andere drie zijde van het rek hangen ook foto’s, twintig in totaal, maar die zijn niet zichtbaar op deze foto.
De ingelijste tekening van Dochter stond prominent op een tafelezel naast het werk van haar oma. Er zit een kaartje bij waarop staat: ‘Oma, mijn tekening mag ook wel naar de expositie’. De tekening is een aardbol die ingedeeld is in twee helften. De linker helft is oranje-bruin van kleur en met drooggevallen continenten. Op de rechterhelft is de aarde nog zoals het is, met groene continenten en blauwe zee. De aarde staat in het midden van de tekening en eromheen is een sterrenhemel getekend met een donkergrijze achtergrond en grote gele sterren. Dochter had zich laten inspireren door een tekening die ze had gezien in het tekenlokaal van de school waar ze zelf ook tekenles krijgt bij Scholen in de Kunst.
De regen zaterdagavond en -nacht maakten dat ik toch nog een natte tent in te pakken had, maar even uitleggen op het ruimte terras bij mijn ouders in de tuin en de modder droogde snel op. De tent kon ik na een goede borstelbeurt weer oprollen op tentzakformaat en thuis zo de kast inschuiven voor het volgende korte kampeeravontuur in eigen land. Voor vertrek van de camping kochten we nog even een potje blauwe bessenjam uit de automaat, waar we een paar dagen eerder al blauwe bessen uit kochten. Nadat ik mijn moeder aan het eind van zondagmiddag had helpen opruimen, reden we weer naar huis. Dochter was DJ onderweg, die op dit moment in de ban is van Japanse pop. Hopelijk is het een fase van korte duur, maar lang leve de Spotify playlists, zodat ze meer kan ontdekken dan wat haar vader en moeder regelmatig opzetten.
Een automaat waar je blauwe bessen en blauwe bessenjam kunt kopen. Een initiatief van een lokale boer die pioniert met blauwe bessen kweken in de regio.
Een doosje blauwe bessen dat ik uit de bessen automaat haalde die voor de ingang van de camping stond. Erop geplakt een sticker van Blauwe Bes Westerwolde. Hun slogan is: bes(t) bijzonder.
Het was verrassend ontspannen, kamperen in eigen dorp. Niets is zo lekker als veel in de buitenlucht zijn in de zomer en in de koudere lucht kunnen slapen op warme dagen. Dochter en ik hadden zo een spontane mini-vakantie tussendoor en dat beviel uitstekend.
Klik voor reacties
Zie je hier geen reactieformulier verschijnen? Sommige browsers en privacy-instellingen (bijv. tracking-bescherming of adblockers) blokkeren dit onderdeel standaard, omdat het van een ander domein wordt geladen. Probeer in dat geval tracking-bescherming voor deze site tijdelijk uit te schakelen, of open de pagina in een andere browser.
Vermeldingen elders op het web
Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: