Gelezen: Confrontaties - Simone Atangana Bekono
Het boek Confrontaties van Simone Atangana Bekono heeft meerdere prijzen gewonnen (onder andere de Hebban debuutprijs) en ik begrijp waarom. De schrijfster neemt je mee in het hoofd van een zestienjarige die in ‘de donut’, een jeugddetentiecentrum met een lange kromme gang, belandt na een fysieke uithaal met schadelijke gevolgen. Zes maanden is dit de omgeving waar ze is overgeleverd aan een therapeut die ze niet vertrouwt en moet samenleven met een klein groepje andere meiden, allemaal met hun eigen nukken. De beklemming die de auteur zelf heeft gevoeld, opgroeiend in een Brabants dorp als enige van kleur, is wat ze heeft proberen invoelbaar te maken in deze roman. Ik vind dat ze daar goed in is geslaagd, want in de loop van het verhaal vond ik het meer dan logisch dat ze uithaalde naar een paar jongens die haar tot wanhoop dreven. Verschrikkelijk, maar begrijpelijk.
Mijn kobo reader met de cover van het boek confrontaties: aan de linkerkant in wit de naam van de auteur (Simone Atangana Bekono), de rechterkant is de rechterhelft van een zwart meisjesgezicht met daaroverheen in witte letters over vier regels de letters con fron ta ties (oftewel confrontaties, de titel van het boek).
Haar manier van schrijven vond ik verrassend en mooi. Ze smeedt hier en daar in het boek zinnen aan elkaar als een gedachtenstroom die op gang gebracht kan worden door een vraag van de therapeut. Precies wat gedachten kunnen doen, van de ene associatie in de andere vallen. Ik herkende mezelf daar wel in. Nee, racisme maakte geen onderdeel uit van mijn leven, maar Atangana Bekono zegt zelf dat niet alleen huidskleur haar een uitzondering maakte. Ook opgroeien in een intellectueel gezin, waarin lezen en musea bezoeken normaal was, maakte haar een vreemde eend in de bijt. Niet op dezelfde golflengte zitten als de anderen om je heen, daarmee beschrijft ze heel goed hoe ik me voelde, opgroeiend in een dorpje in Zuidoost-Groningen. Een dorp waar slim zijn verdacht was en het maaiveld schrikbarend laag.
De mooiste bijrol in het boek vond ik tante Céleste:
De structuren, zei tante Céleste, werken niet in jouw voordeel.
Met die woorden vat Atangano Bekono samen wat het betekent om op te groeien in een systeem dat je vanaf je geboorte vertelt dat je minder waard bent dan een ander.
Raad ik het boek aan: ja.
Klik voor reacties
Zie je hier geen reactieformulier verschijnen? Sommige browsers en privacy-instellingen (bijv. tracking-bescherming of adblockers) blokkeren dit onderdeel standaard, omdat het van een ander domein wordt geladen. Probeer in dat geval tracking-bescherming voor deze site tijdelijk uit te schakelen, of open de pagina in een andere browser.
Vermeldingen elders op het web
Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: