Gelezen: Paradise Garden
Ik weet niet meer precies waar ik dit boek kocht. In Duitsland in ieder geval. Was het op onze korte tussenstop in Limburg-an-der-Lahn vorig jaar zomer? Ik denk het. Ik weet in ieder geval nog dat het schilderij op de voorkant mijn aandacht trok en dat ik de achterflap intrigerend genoeg vond om het te kopen.
Een boek in het Duits vergt toch wat meer concentratie om te lezen, dus het bleef door de naweeën van een stressvolle periode liggen op de ’nog te lezen’ stapel. Tot ik een paar weken geleden, opgevrolijkt en opgewarmd door de voorjaarszon, het boek oppakte en de eerste paar hoofdstukken las. Vandaag, op een winderige, net iets te koude dag in Maart, las ik het slotstuk.
Dat ik meerdere weken over dit boek deed, kwam niet alleen door het Duits. Dat ging me juist makkelijker af dan verwacht. Het kwam door het trieste verhaal van een veertienjarige dochter die plotseling haar moeder kwijtraakt. Het is een gegeven dat je als lezer al weet vanaf de allereerste zin van het boek. Daarna gaat de auteur, Elena Fischer, terug in de tijd om de periode voorafgaand aan dat verlies te vertellen. De moeder en dochter wonen samen in een kleine woning, met weinig geld en onverwacht schuift daar een oma bij in. Dat levert spanning op waarbij stukje bij beetje het mysterie van moeder’s geschiedenis wordt vergroot in plaats van onthuld. En dan ineens is er dat moment dat moeder overlijdt.
De dochter is verwarder dan ooit, woont plots met een oma die ze niet kent en gaat verdrietig en boos zoeken tussen de spullen van haar moeder naar aanwijzingen. Ze wil eindelijk antwoord op de vraag wie haar vader is, een vraag die haar moeder nooit wilde beantwoorden. Dan neemt ze de auto en vertrekt naar de zee, omdat ze verwacht daar iets te vinden.
Een veertienjarige die de auto neemt en honderden kilometers rijdt op Duitse wegen is volstrekt ongeloofwaardig, maar ik vergeef het de schrijver. Het brengt de dochter namelijk precies op de plek waar ze moet zijn, op een manier die past bij hoe ze door haar moeder is opgevoed. Door de heftige gebeurtenissen voorafgaand en vlak na de dood van de moeder, moest ik af en toe afstand nemen van het verhaal. Toch las ik door, want ik wilde weten hoe de dochter zou reageren op de dood van haar moeder. Het brengt haar naar de Noordzee, waar haar een intens gevoel van thuiskomen overvalt. Ze steekt over naar een van de eilanden en daar ontdekt ze eindelijk meer over haar moeder én haar vader. Een iets te zoet, maar hartverwarmend einde aan een hartverscheurend verhaal in het decor van een waddeneiland. Precies wat ik nodig had vandaag.
Raad ik het boek aan: ja.
Onder dezelfde titel beschikbaar in Nederlandse vertaling.
Klik voor reacties
Zie je hier geen reactieformulier verschijnen? Sommige browsers en privacy-instellingen (bijv. tracking-bescherming of adblockers) blokkeren dit onderdeel standaard, omdat het van een ander domein wordt geladen. Probeer in dat geval tracking-bescherming voor deze site tijdelijk uit te schakelen, of open de pagina in een andere browser.
Vermeldingen elders op het web
Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: