{CAPTION}

De kleindochter van de buren gaf iets aan Dochter. Twee zakken vol met speelgoed. Zij was er klaar mee. Wat een lief gebaar. Dochter was even afgeleid door de filmpjes die ze aan het kijken was, dus kon ik even in alle rust uitzoeken wat er in de twee tassen zat. Plastic. Plastic. En nog meer plastic. Twee tassen vol met het archief van een spaaractie van Albert Heijn uit 2012. Miniproducten om je eigen supermarkt mee in te richten.

Toen ik door had dat er niets anders in die tassen zat dan dat sprongen de tranen me in de ogen. Even werd ik herinnerd aan de tentoonstelling in het Groninger Museum, jaren geleden, waarin een zeecontainer vol met plastic kinderspeelgoed was te zien. De verzamelwoede die er uit spreekt. En dan te bedenken hoeveel gezinnen dit destijds ook hebben gespaard. En dat verdwijnt allemaal in de afvalcontainer binnen een paar jaar tijd. Want hoe lang speelt een kind ermee? En wat doe je er daarna mee?

De tas die je op de foto ziet zit vol met merkproducten. Sluikreclame in mijn woonkamer? Nee dank je. Van de objecten die herkenbaar zijn als eten heb ik een collectie gemaakt voor Dochter. Die mag ze nog gebruiken in haar keukentje. Niet dat ze een gebrek heeft aan kookmateriaal. Eenzelfde setje maak ik voor een vriendinnetje van Dochter. De rest? Juist. Op de afvalberg. Een klein beetje wordt dus nu nog even mee gespeeld. Maar daarna? Juist. Op de afvalberg.