Zonsverduistering
In 1999, jaren voor social media een natuurfenomeen kon hypen onder de bevolking en voordat camera’s in ieder z’n broekzak zat, waren Man en ik strategisch op vakantie in Europa. Via Oost-Frankrijk, het Westen van Oostenrijk (waar Man’s zus destijds woonde), eindigden we in de buurt van Stuttgart op een camping. Allemaal bedoeld om in de buurt van de regio te blijven waar een volledige zonsverduistering te zien zou zijn.
Op de ochtend van 11 augustus deden we de tent open en zagen slechts grijze bewolking waar regen uitviel. Natuur werkt nooit mee als je dat wilt. Terwijl ik SMS-jes ontving van mijn ouders en broers, die gezamenlijk in Frankrijk zich hadden genesteld op een weiland waar ruim op tijd de hemel blauw optrok, gooiden Man en ik de tent plat, propten de natte kampeeruitrusting in de spiksplinternieuwe gehuurde Renault Twingo van de KAV autoverhuur, die nog langzamer tegen de heuvels op reed dan zwaarbeladen vrachtwagens, en gingen we rijden richting het noorden, in de hoop op tijd een gat in de wolken te vinden. We waren niet de enigen.
De snelweg stond vol. Het reed wel, want iedereen wilde graag dezelfde kant op, maar snel ging het niet. We hoorden op de radio verhalen over zware ongelukken waarbij bestuurders de blik omhoog richtten in plaats van voor zich te kijken en daarbij viaductpalen over het hoofd zagen. Zo stom zouden wij niet gaan doen, spraken we met elkaar af.
Ons gelukje was dat de huurauto een dakraam had. Dat maakte het mogelijk om de zon in de gaten te houden. Terwijl ik de blik op de weg hield, kon Man in de gaten houden hoe ver de verduistering vorderde. Dat we gingen rijden had nut. De wolken werden steeds transparanter en de zon liet zich meer en meer zien. Met z’n analoge camera schoot Man op hoop van zegen plaatjes terwijl ik mijn blik op de weg hield.
Op een gegeven moment reden we langs een afslag. Eraf of niet, vroeg ik. Aarzeling volgde. Een navigatiesysteem hadden we nog niet. Dit was een afslag naar, ja, naar wat eigenlijk. Een industrieterrein? Maar het verkeer ging steeds langzamer, maar stond ook niet stil. Ik wilde het ook zien. Vrij laat besloot ik er toch af te sturen. Dan maar een onbeduidend terrein op. Onderaan de kruising sloegen we rechtsaf, richting het industrieterrein. We waren niet alleen. Heel veel auto’s stonden al in de berm geparkeerd en ik stuurde de Twingo ook voorzichtig het gras op.
Daar zaten we dan. Op een volstrekt onooglijk stukje berm met heel veel andere mensen, te wachten op het moment dat de zon midden op de dag zou verdwijnen. Het werd ineens snel schemerig. De vogels werden stil. De mensen werden stil. En toen was het heel even donker. Ik kreeg kippenvel, van het moment en van de kou. Tranen in m’n ogen.
Zodra de zon weer tevoorschijn kwam was de magie voorbij. Al snel besloten we dat we maar beter bij de MacDonalds verderop even wat eten konden halen. Toen we erin liepen waren we snel aan de beurt. Ik claimde alvast een tafeltje. Een goede strategie, want eenmaal een dienblad in de hand met de burgers en friet, draaide Man zich om en zag plotseling een zee van mensen om zich heen.
Ondersteunend bewijs aan onze herinneringen van deze reis is er niet. Hoewel ons verzekerd was dat er nog een filmrolletje in de camera zat, bleek dat niet het geval. Hoewel we er enorm van baalden, denk ik niet dat we ook maar één goede foto hadden kunnen maken. Het samenspel van al mijn zintuigen in dat moment is in mijn lichamelijke herinnering geëtst en welke woorden ik er ook aan probeer te geven, of welk kiekje er ook maar was geschoten had er wel een rolletje in de camera gezeten, ze doen de beleving tekort.
Precies 27 jaar en 1 dag later reden we in eigen land naar de kust. Ruim op tijd voor de gedeeltelijke zonsverduistering. Dit keer met eigen auto en tienjarig kind achterin. We waren zeker niet de enigen op de weg, de parkeerplaats in Zandvoort bereiken duurde dan ook een uur langer dan gebruikelijk, maar we waren op tijd op het strand, met de eclips brillen die we de zondag ervoor bij de garagebox van een amateur sterrenkundige in Amersfoort ritselden, in de tas. Met z’n drieën vouwden we onze campingstoelen uit en richten onze blik bebrild op de zon, waar per minuut minder van te zien was. Man en ik hadden al ervaren dat het allerlaatste stukje van een volledige verduistering het pas echt bijzonder maakte. Zo spectaculair was het dit keer niet. Desondanks had ik kippenvel op de armen staan, was het significant donkerder en toen weer lichter, was er geen wolkje aan de lucht én konden we de verduistering dit keer samen met Dochter beleven. Prachtig. En dit keer wel met plaatjes.
Klik voor reacties
Zie je hier geen reactieformulier verschijnen? Sommige browsers en privacy-instellingen (bijv. tracking-bescherming of adblockers) blokkeren dit onderdeel standaard, omdat het van een ander domein wordt geladen. Probeer in dat geval tracking-bescherming voor deze site tijdelijk uit te schakelen, of open de pagina in een andere browser.
Vermeldingen elders op het web
Heb je op dit artikel gereageerd? Stuur een webmention: